Εκθεση καλλιτεχνικής οργανοποιϊας και φωτογραφίας στο Κορωπί

  Την Κυριακή 4 Μαϊου έλαβε τέλος η "Έκθεση παραδοσιακής καλλιτεχνικής οργανοποιίας".
Μία έκθεση όσο ενδιαφέρουσα όσο και πρωτότυπη από τον Χρήστο - Κανέλλο Μαλαμά.
Ο επιμορφωτικός σύλλογος "Αριστοτέλης" έκανε την διαφορά στο Κορωπί και φιλοξένησε μια σειρά από δρώμενα, που σαν επίκεντρο είχαν την οργανοποιϊα και το ξύλο σαν πλαστικό υλικό.
Εκτέθηκαν έγχορδα, πνευστά και κρουστά μουσικά όργανα σε διάφορες φάσεις κατασκευής τους αλλά και ολοκληρωμένα.
Η έκθεση απέδειξε ότι ένα μουσικό όργανο "περιέχει" ή ακόμα καλύτερα "ζει"  με την ψυχή τόσο αυτού που το κάνει να μιλάει όσο και με την ψυχή αυτού που του κατασκεύασε. Αυτού που το έτριψε, το χάϊδεψε, το στόλισε με τα πιο όμορφα στολίδια, το έκανε ΜΟΝΑΔΙΚΟ!
Γιατί κάθε χειροποίητο κομμάτι είναι ΜΟΝΑΔΙΚΟ!

Η έκθεση πλαισιώθηκε με τρεις υπέροχες συναυλίες ρεμπέτικων, σεφαραδίτικων - παλαιών ισπανικών τραγουδιών αλλά και Ελληνικής Παραδοσιακής μουσικής αλλά και με ντοκυμαντέρ πάνω στην κατασκευή μουσικών οργάνων και με εργαστήριο κατασκευής ροζέτας (του πιο καλλιτεχνικού κομματιού ενός μουσικου οργάνου) και διαφόρων πνευστών από καλάμι.

Το ταξίδι .... είχα την μεγάλη τιμή να παρακολουθήσω κι εγώ, μέσα από τον φωτογραφικό μου φακό. Βέβαια, ο ... "καπετάνιος" ταξίδευε μέρα - νύχτα και στο εργαστήρι του το φως δεν έσβηνε σχεδόν ποτέ αλλά πιστεύω ότι κάτι κατάφερα να αποτυπώσω και να το μεταδώσω με την σειρά μου στο κοινό.

Εύχομαι τέτοια πολιτιστικά δρώμενα να μην λείψουν ποτέ από την πόλη μας, από το Κορωπί, όσο κι αν μας ταλαιπωρεί η οικονομική κρίση. Ίσως αυτό να είναι και μια απάντηση, μια διέξοδος...

Η Στεφανία με την ωραιοτάτη φωνή της και την σεμνή τηςπαρουσία κατέπληξε τους πάντες

Εργαστήρια! εκεί η φαντασία και οι δεξιότητες αναδύθηκαν στην επιφάνεια!

Με την γλυκιά φωνή της Lida ταξιδέψαμε σε
 παλιά ισπανικά - σεφαραδίτικα τραγούδια

 ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

ΔΙΗΣΗΣΙΣ ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΥΛΗΣ

 Φοβερό! τι μπορεί κανείς να βρει στο διαδύκτιο! Αξίζει να το διαβάσουμε. Ας μην ξεχνάμε ότι το μεγαλύτερο "οπλο" είναι η μόρφωση. Η γνώση της Ιστορίας. Εγώ το ξεκίνησε πάντως. 

Από την αρχή ακόμα, ένα μικρό απόσπασμα, που ταιριάζει στις ημέρες που διανύουμε:

"Νίκη Ελλήνων, νίκη Ευρώπης ή πολιτισμού. 

Η Ελληνική επανάστασις κρατιέται από μία άλυσσον ιστορικήν πολλά μεγάλην και συγγενεύει με το πνεύμα της Ευρώπης περισσότερο παρ’ ότι φαίνεται. Δεν είναι προ αιώνων ο πόλεμος της Ευρώπης εναντίον Ασίας και  Αφρικής; Δεν βλέπομεν την ανθρωπότητα διαμοιρασμένην εις δύο ακοίμητα στρατεύματα, εις το ένα στρατόπεδο Έλληνες, Ρωμαίοι, Γάλλοι, Γερμανοί, Άγγλοι, Ισπανοί, Ρώσσοι, εις το άλλο Πέρσαι, Αιγύπτιοι, Φοίνικες, Καρχηδόνιοι, Άραβες, Οθωμανοί;

Ο Ευρυβιάδης και ο Θεμιστοκλής, ο Αλέξανδρος της Μακεδονίας, οι Σκιπίωνες της Ρώμης, ο Γοδοφρέδος ελευθερωτής των Ιεροσολύμων, ο  Κάρολος Μαρτέλος, που ενίκησε  μελίσσι Αράβων εις ταις πεδιάδαις της Γαλλίας, ο Πέτρος της Ρουσσίας μέγας μεταξύ των θνητών ανθρώπων, και των σκηπτρούχων ηγεμόνων, ο Ιωάννης της Αουστρίας αρχιναύαρχος εις την ναυμαχίαν του κόρφου, ο νησιώτης Μιαούλης, ο Ρουμελιώτης Μπότζαρης, ο Πελοποννήσιος Κολοκοτρώνης, ο στρατάρχης φονευμένος εις τον Πειραιά, είναι Ναύαρχοι και στρατηγοί μιας πατρίδος, μιας σημαίας, και μιας πίστεως ακόμη, όσοι από αυτούς ευλογούνται από την ιστορίαν, και ως στρατιώτες του Χριστού.

Έχω ακούσει από τους γέροντας, ποίος, και πόσος ο σεισμός της Ελληνικής ψυχής εις την εκστρατείαν του Ναπολέοντος εις Αίγυπτον. Τότε ένας Διάκος Ζακύνθιος ο Μαρτελάος εστιχούρχησε τον εύμορφο Παιάνα.

Όθεν είσθε των Ελλήνων

Κόκκαλα εσκορπισμένα

Στην φωνήν της σάλπιγγός μου

Τώρα λάβετε πνοήν."

………………………………………………………………………………………

ΔΙΗΓΗΣΙΣ ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ

ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΥΛΗΣ

Από τα 1770 έως τα 1836

Υπαγόρευσε

Θεόδωρος Κωνσταντίνου Κολοκοτρώνης

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΔΙΗΜΕΡΟ ΑΠΟΚΡΙΑΣ ΣΤΟ ΚΟΡΩΠΙ

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΔΙΗΜΕΡΟ ΑΠΟΚΡΙΑΣ ΣΤΟ ΚΟΡΩΠΙ ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΜΑΡΤΙΟΥ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ 10 ΜΑΡΤΙΟΥ



Διήμερο Αποκριάς στο Κορωπί N.Π.Δ.Δ.-Σφηττός

Σάββατο 9 Μαρτίου: Παιδικό αποκριατικό πρόγραμμα «Χαρίζω, Ανταλλάσσω, Δημιουργώ»

H μεγάλη παρέλαση την Κυριακή 10 Μαρτίου και γλέντι-έκπληξη στον Αγροτικό Συνεταιρισμό!

Oλες οι εκδηλώσεις του Ν.Π.Δ.Δ. Σφηττός Δήμου Κρωπίας για τις Απόκριες καλύπτονται από χορηγίες, εθελοντικές προσφορές και εργασίες

Όλες οι εκδηλώσεις είναι ελεύθερες στο κοινό

Σύμφωνα με νεότερη ανακοίνωση του ΔΣ του Ν.Π.Δ.Δ. Σφηττός διευρύνονται χρονικά οι εκδηλώσεις της Αποκριάς, γίνονται περισσότερο συμμετοχικές και εμπλουτίζονται με δράσεις και συνεργασίες. Οι εκδηλώσεις αρχίζουν το Σάββατο 9 Μαρτίου 2013, από τις 11:00 μέχρι τις 18:00 στην Δημοτική Βιβλιοθήκη Κορωπίου σε συνεργασία με την ΜΚΟ "babyfeat" και κορυφώνονται την Κυριακή 10 Μαρτίου με τη μεγάλη αποκριάτικη παρέλαση στο κέντρο της πόλης στις 3 το μεσημέρι, που θα καταλήξει στις 5 το απόγευμα στο χώρο του Αγροτικού Συνεταιρισμού για μια αποκριάτικη γιορτή –γλέντι με χορό και άφθονο μεσογείτικο κρασί.

Oλες οι εκδηλώσεις του Ν.Π.Δ.Δ. Σφηττός Δήμου Κρωπίας για τις Απόκριες καλύπτονται από χορηγίες, εθελοντικές προσφορές και εργασίες. Όλες οι εκδηλώσεις είναι ελεύθερες στο κοινό. Οι δηλώσεις συμμετοχών συνεχίζονται.

Τηλέφωνα επικοινωνίας : 2106622324 (εσωτερικό:129) και email: grafeiodimoti@e-koropi.gr

Περισσότερα για το πρόγραμμα στην κεντρική ιστοσελίδα του Δήμου.

Λίγη Παράδοση.

Μόλις γύρισα από μια εκδήλωση κοπής πίτας! Τι πιο συνηθισμένο αυτήν την εποχή.... Το συγκλονιστικό δεν είναι αυτό. Το συγκλονιστικό για μένα σήμερα, είναι το πως ένοιωσα παρακολουθώντας τους παραδοσιακούς χορούς. Μια απεριόριστη και ανεξήγητη συγκίνηση με κατέκλυσε και η σκέψη που γεννήθηκε εκείνη την στιγμή στο μυαλό μου ήταν : θεέ μου, αυτό που βλέπω μπροστά μου είναι η ίδια μου η Πατρίδα και ακόμα μεγαλύτερο! Είναι το ίδιο το σύμπαν!
Το ξέρω ότι είναι λίγο τραβηγμένο, αλλά αυτή ακριβώς ήταν η σκέψη μου! Και όσο τραβηγμένη και αν είναι, ήθελα να την μοιραστώ. Βλέποντας τα κορμιά των χορευτών να στριφογυρίζουν γύρω από τον εαυτό τους αλλά και γύρω από τους άλλους, βλέποντας τα χέρια ενωμένα ή τα πρόσωπα απέναντι στο ένα στο άλλο, έβλεπα με τα άλλα μου "μάτια", τους νόμους του σύμπαντος, τη δημιουργία, την ένωση...
Και δεν πρόκειται μόνο για τους παραδοσιακούς χορούς της Σύμης - γιατί στην κοπή πίτας των Συμιακών είχαμε πάει - αλλά αυτό συμβαίνει σε κάθε ιδιαίτερο τόπο της χώρας μας.

Νομίζω ότι ήρθε ο καιρός να επιστρέψουμε πίσω στις ρίζες μας. Παρασυρθήκαμε για λίγο, από τις "ισοπεδωτικές τάσεις" της Ευρώπης και Αμερικής αλλά τώρα που φάγαμε τις καρπαζιές μας, είναι καιρός να ξανακοιταχτούμε μέσα μας. Θα εξαφανιστούμε όχι όταν λιγοστέψουν τα χρήματά μας, αλλά όταν ξεχάσουμε τις παραδόσεις μας. Δεν είναι κακό να προχωράμε μπροστά, κακό είναι να κόβουμε τις γέφυρες με την ιστορία μας. Αυτή είναι η περιουσία μας, η συνέχειά μας... Όλα!
Κάποιοι ίσως σκεφτούν ότι αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Οτι δεν ταιριάζουν "παλαιολιθικά" πράγματα σε σημερινούς μοντέρνους ανθρώπους. Εγώ όμως σήμερα είδα πολύ νέους και πολύ μοντέρνους να ζουν την παράδοση, να την αγαπούν και να την εκφράζουν μέσα από τον χορό τους. Κι αυτό με γέμισε χαρά, αγάπη και συγκίνηση.

Το σπήλαιο του Λιονταριού

Κάποτε... πριν χρόνια πολλά, ζούσε ένα λιοντάρι. Τι πρωτότυπο θα μου πείτε...
Συνεχίζω. Ζούσε λοιπόν, ένα λιοντάρι. Εκεί στα ψηλά (!!!) του Υμηττού. Και τρομοκρατούσε τους κατοίκους. Μην φανταστείτε ότι τότε οι κάτοικοι των Γλυκών Νερών ήταν πολλοί αλλά δεν έπαυε να υπάρχουν όμορφα κορίτσια που τα λιοντάρια (όπως και άλλα αρπαχτικά) φαίνεται ότι είχαν προτίμηση.
Η φωλιά του ήταν σε ένα σπήλαιο. Το σπήλαιο του Λιονταριού. Ακόμα έτσι το λέμε. Εχει ύψος γύρω στα 10μ., βάθος 50 μ και πλάτος 20μ.. Χωρίς να είναι τίποτε σπουδαίο, έχει μερικά ενδιαφέροντα σημεία, ιδιαίτερα στα ενδότερά του, όπως δύο μεγάλους σταλαγμητικούς σχηματισμούς... υπέροχους. Μέσα, ανάλογα και την εποχή, παρουσιάζει και έντονη σταγονοροή.
Είναι ένα σπηλαιάκι που αξίζει να επισκεφθεί κάποιος που πρωτογνωρίζει την "έννοια του σπηλαίου".
Εκεί κατοικούσε το λιοντάρι και τρόμαζε τους λαγούς, τις αλεπούδες και ότι άλλο τετράποδο κυκλοφορούσε. Όταν βαριόταν, κατέβαινε και τρόμαζε και τα δίποδα!
Οι άνθρωποι ως γνωστόν, όμως, δεν ανέχονται εύκολα να υπάρχουν κι άλλα "ζώα" που τρομάζουν τον κόσμο.. Κι έτσι "άφησαν τις φήμες" να κυκλοφορήσουν. "Το λιοντάρι άρπαξε την κόρη του δείνα"... "Γλυκοκοίταξε την γυναίκα του τάδε".. "Όρμηξε στις κότες του μπάρμπα..." κι άλλα πολλά. Ε, δεν άντεξε το λιοντάρι. Είπε να πάρει την τιμή του πίσω. Και αποφάσισε να ορμήξει. Ήταν όμως παγίδα. Οι άνθρωποι είχαν κλείσει συμφωνία με τον θεό. Παρασύραν λοιπόν το λιοντάρι και εκείνο νομίζοντας ότι τους έχει στριμώξει στην εκκλησία, χάρηκε προς στιγμήν. Όμως ο Αγιος παραφύλαγε. Και την κατάλληλη στιγμή όρμησε και το ... μαρμάρωσε. Ο Άγιος Νικόλας, για να μην παρεξηγηθούμε.
Και έτσι το καταπληκτικό αυτό λιοντάρι... έμεινε στην ιστορία έστω και μαρμαρωμένο.

Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι το μαρμάρινο αυτό λιοντάρι, σώζεται ύστερα από 2500 χρόνια και είχε τοποθετηθεί σαν επιτάφιος λέων πάνω στον τάφο των Κούρων Αθηναίων.
Καθαρή Δευτέρα λοιπόν, το επισκεφθήκαμε κι εμείς. Τόσα χρόνια δίπλα μας και δεν είχαμε αξιωθεί να πάμε. Και μετά διάβασα και την παράδοση από τον Ν. Πολίτη
"Κάτω από την βορεινή κορυφή του Υμηττού, 'ς την ανατολική ράχη, είναι μια σπηλιά, που λέγεται σπηλιά του λιονταριού. Γιατί 'ς αυτή κατοικούσαε τον παλαιόν καιρό ένα φοβερό λιοντάρι, που έφερνε μεγάλη καταστροφή γύρω. Από αυτό εμποδίζονταν οι χριστιανοί να πηγαίνουν 'ς την εκκλησιά του άγιου Νικολάου, που είν΄εκεί κοντά, δυτικά από την Κάντζα. Και η εκκλησιά έμενε έρημη και αλειτούργητη πολλά χρόνια.
Όταν μια φορά, την παραμονή του αγιού Νικολάου έφάνη ο άγιος σε πολλούς χωριάταις 'ς τον ύπνο τους και τους είπε να πάνε το πρωί άφοβα 'ς την εκκλησιά. Και πραγματικώς επήγαν. Το λεοντάρι, όταν μαζεύτηκαν 'ς την εκκλησιά, ώρμησε καταπάνω τους να τους φάγη. Αλλά μόλις έφτασε μπροστά 'ς την εκκλησιά, βγήκε από μέσα ο άγιος και το χτύπησε δυνατά, και το μαρμάρωσε. Και έτσι μαρμαρωμένο είναι εκεί ως τα τώρα."

Έθιμα Χριστουγέννων ....

Και μπαίνω κατ' ευθείαν στο ψητό.
Στο νησί της Θάσου οι οικογένειες κρατούν ένα πολύ παλιό έθιμο: Το σπόρδισμα των φύλλων. Κάθονται όλοι γύρω από το αναμμένο τζάκι, τραβούν την ανθρακιά προς τα έξω και ρίχνουν γύρω στ' αναμμένα κάρβουνα, φύλλα ελιάςε, βάζοντας στο νού τους από μια ευχή, χωρίς όμως να την πουν στους άλλους. Όποιου το φύλλο γυρίσει περισσότερο, εκείνου θα πραγματοποιηθεί η ευχή του.

Στην Καβάλα αρκετοί κάτοικοι διατηρούν ακόμα κάποια από τα έθιμα που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, όπως είναι το σπάσιμο του ροδιού μπροστά στην είσοδο του σπιτιού για καλή τύχη (μέχρι την Αθήνα έχει φτάσει αυτό!!!) αλλά και η μεταφορά μια πέτρας - από το μικρότερο μέλος της οικογένειας - στο εσωτερικό του σπιτιού για να είναι στέρεο το σπίτι και γερή ολόκληρη η οικογένεια την νέα χρονιά.

Πάμε πιο κάτω σιγά σιγά. Ρούμελη! Κλασσικά έχουμε το σφάξιμο του γουρουνιού και φτάνουμε μέχρι το πάντρεμα της φωτιάς. Εκτός από τα κάλαντα διατηρούνται ακόμα ορισμένα παραδοσιακά έθιμα, όπως αυτά που είπα παραπάνω. Η χοιροσφαγή και το αρραβώνιασμα της φωτιάς.
Το "αρραβώνιασμα" γίνεται ξημερώματα των Χριστουγέννων (επειδή πολλές τελετές των Αρχαίων Ελλήνων γίνονταν βράδυ, ο χριστιανισμός για να μπορέσει να επιβιώσει προσάρμοσε τις δικές του τελετές να γίνονται βράδυ). Η νοικοκυρά βάζει ένα μεγάλο ξύλο στο τζάκι και σύμφωνα με την παράδοση εκείνη την ώρα ό, τι ζητήσεις - βεβαίως θα πρέπει να αφορά τα παιδιά και όχι τους παντρεμένους - μπορεί να γίνει.
Αντίθετα το πάντρεμα της φωτιάς γίνεται τα ξημερώματα της Πρωτοχρονιάς. Στο τζάκι μπαίνουν δύο μεγάλα ξύλα που φροντίζει ο νοικοκύρης να είναι ισομερή για να καίγονται το ίδιο. Σύμφωνα με την παράδοση εκείνη την ώρα που δεν αλλάζει μόνο ημέρα, αλλά αλλάζει και χρόνος όποια ευχή ή όποια κατάρα και αν κάνει ο άνθρωπος αυτή θα πιάσει τόπο.

Ιεροτελεστία σε όλη την Ελλάδα η σφαγή του γουρουνιού. Αναλάμβαναν να το σφάξουν οι άνδρες την ημέρα της γιορτής του Αγίου Ιγνατίου, 20 Δεκεμβρίου. Ηταν το κύριο φαγητό στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι.
Βράδυ παραμονής τα παιδιά περίμεναν με μεγάλη χαρά να πουν τα κάλαντα. Τα οποία βέβαια σε ακριτικά χωριά, λέγονταν κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες. Αν προστεθεί και η φτώχεια μπορούμε να καταλάβουμε ότι τα κάλαντα εκείνη την εποχή λέγονταν πραγματικά "για το καλό"!
Οι νοικοκυρές έδιναν στα παιδιά όχι χρήματα, λόγω φτώχειας, αλλά ότι υπήρχε στο σπίτι: βρασμένο καλαμπόκι με ζάχαρη, κουλουράκια, καρύδια, κάστανα ή καραμέλες. Η ανταμοιβή δεν ήταν φιλανθρωπία. Ήταν πράξη ευγνωμοσύνης προς τα παιδιά για τις ευχές που έδιναν για την αφθονία και τον πολλαπλασιασμό των αγαθών.

Τα ξημερώματα μετά τα κάλαντα, κάθε παιδί έπαιρνε ένα κάρβουνο από την μεγάλη φωτιά της πλατείας και το πήγαινε στους γονείς του, πράξη που συμβολίζει το πνευματικό φως που χαρίζουν τα αθώα παιδιά στους μεγάλους.

Κλείνω προς το παρόν με μία καταγγελία: Τέρμα πια οι γαλοπούλες στο χριστουγεννιατικο τραπέζι. Ας ξαναγυρίσουμε στο πατροπαράδοτο, νοστιμότατο, μαλακότατο χοιρινό κρεατάκι.

Έθιμα Χριστουγέννων ....

Εδώ και λίγο καιρό αντιμετωπίζω ένα "θεματάκι". Θέλω, με όλη τη δύναμη της καρδιά μου, να νοιώσω τα Χριστούγεννα. Όχι με την τυπική έννοια του όρου δηλαδή να στολίσω δέντρο ή να φτιάξω μελομακάρονα αλλά να λυτρωθώ μέσα μου, να ανασάνω...
Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, θα προσπαθήσω πάντως. Από εδώ όμως θα ήθελα να συγκινηθώ λίγο με τα έθιμα των Χριστουγέννων ανά την Πατρίδα μας.
Το βράδυ της Παραμονής κάτοικοι χωριών (στα χωριά κυρίως ζωντανεύουν οι παραδόσεις) κουβαλούσαν ξύλα από τα σπίτια τους και τα πήγαιναν στην πλατεία του χωριού τους, όπου άναβαντ ην "μεγάλη φωτιά". Χαρούμενοι ξενυχτούσαν λοιπόν όλοι στην πλατεία αντικρίζοντας με θαυμασμό αυτήν την φωτιά που συμβολίζει τη θεϊκή λάμψη που έφερε ο Χριστός με τον ερχομό του στη γη. Βέβαια το άναμα της φωτιάς είναι πολύ παλαιότερο έθιμο.
Η συνέχεια αργότερα....

Ιράν. Λίγο ιστορία και μετά ... "πράξη"

Σύμφωνα με την περσική μυθολογία ο ουρανός χωρίζεται σε διάφορες ζώνες. Και οι μεν θεοί που κατοικούσαν μέσα στις ζώνες αυτές ονομάζονταν Ζωναίοι, ενώ εκείνοι που κατοικούσαν εκτός αυτών των ζωνών ονομάζονταν Άζωνοι θεοί.
Οι Ζωναίοι θεοί βρίσκονται κοντύτερα στη Γη, έτσι οι άνθρωποι κατορθώνουν και τους βλέπουν γιατί είναι ορατοί ενώ οι άλλοι ήταν αόρατοι.
Στους νεότερους ιστορικούς χρόνους έχει επικρατήσει η άποψη ότι η άζψνοι θεοί είναι εκείνοι που τιμώνται και λατρεύονται από όλους τους λαούς, ενώ οι ζωναίοι ήταν εκείνοι που λατρεύονταν σε ορισμένους μόνο τόπους, οι λεγόμενοι τοπικοί θεοί.
Οι Θεοί της αρχαίας Αιγύπτου όπως ο Οσιρις και ο Σάραπις χαρακτηρίζονταν ως άζωνοι Θεοι.
Αυτά σύμφωνα με το Βικιπαίδεια. Ενδιαφέρον.
Οι Πέρσες είναι λαός ινδοευρωπαϊκής καταγωγής που έφτασαν στη περιοχή του σημερινού Ιράν περίπου το 1500 πχ. Διέδωσαν την γλώσσα και τον πολιτισμό τους από την Μ. Ασία μέχρι τα Ιμαλάια και ενσωμάτωσαν και άλλες τοπικές εθνότητες.
Το όνομα της Χώρας των Περσών ως Περσία, είναι η ιστορική ονομασία του σύγχρονου Ιράν. Η ονομασία αυτή επικράτησε στη Δύση λόγω των Ελλήνων, οι οποίοι γενίκευσαν την ονομασία της περιοχής Παρς (Παρσίς) Φαρσ σήμερα, στο νότιο Ιράν, η οποία ήταν και το κέντρο της Περσικής Αυτοκρατορίας. Η δε, Περσική γλώσσα λέγεται Φαρσί. Η Περσία ονομάστηκε επισήμως Ιράν από τις 21 Μαρτίου 1935 όταν ο Σάχης Ρεζά Παχλαβί ζήτησε επίσημα από την διεθνή κοινότητα να αποκαλεί τη χώρα του με την εθνική της ονομασία "Ιράν" που σημαίνει "η χώρα των Αρείων."

Ο Φώτο Ντες

Και μια και λέμε για παράδοση, ανατρέχοντας στις Παραδόσεις του Ν. Πολίτη - αυθεντία για μένα - ας ακούσουμε μια ωραία παράδοση από την Ήπειρο... λόγω της ημέρας!!!!
Οταν κανένας είναι πολύ γέρος και στέκεται καλά, λεν γι'αυτόν, θα ζήσει ή έζησε σαν ο Φώτο Ντες.
Αυτός ο Φώτο Ντες ήταν Εβραίος, στον καιρό του Χριστού. Οταν έφερναν τον Χριστό στον Γολγοθά, εκείνος τον ράβδισε. Και ο Χριστός τον καταρράστηκε να ζει σε έρημο τόπο και μην πεθάνει προτού φάει το ραβδί που του ρήξε επάνω του. Ο Φώτο Ντες πήρε το ραβδί του και πήγε στην κορυφή ενός έρημου βράχου στην μέση της θάλασσας. Το ραβδί όμως αύξησε και έγινε μεγάλο σαν δοκάρι. Από τότε το ροκανίζει να το σώσει και να πεθάνει. Και κάθε χρόνο όσο πλησιάζει η Μεγάλη Πέμπτη χαίρεται γιατί βλέπει πως το δοκάρι κοντεύει να σωθεί. Αλλά όταν ξυπνά εκείνη την ημέρα τον πιάνει μεγάλη λύπη, γιατί το δοκάρι που ήταν φτενό σαν αδράχτι, εμεγάλωσε την νύχτα και έγινε σαν όπως ήταν πρώτα. Και αρχίζει πάλι να το τρώει. Αν τύχει και περάσει καμιά φορά από εκεί κανένα καράβι ρωτά: "Ζεί ο Χριστός;" και ακούει με πολύ του λύπη να του λεν: "Ζεί και βασιλεύει"

Όμορφο, ε;
Σε αυτές όλες τις παραδόσεις θα δούμε, χωρίς καθόλου πίεση ή προσπάθεια να εκμαιεύσουμε το οτιδήποτε, ότι τον ρόλο του κακού τον παίζει πάντα ένας Εβραίος. Τι να πω; Παράδοση!!.