Εμπιστοσύνη; Ποτέ ξανά

Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα κοινωνικός τύπος. Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν ένα μοναχικό άτομο που εκφραζόταν μέσα από το γράψιμο και έκανε παρέα με μερικούς περιθωριακούς τύπους που ήταν πρόθυμοι να ακούσουν και να μιλήσουν αλλά όχι να δωρίσουν την καρδιά τους και να δεχτούν ως δώρο τη δική μου. Γενικώς δεν μου άρεσαν τα άτομα που μου "κατσικώνονταν" ούτε εγώ "κατσικωνόμουν" σε κανέναν. Θεωρούσα και θεωρώ ότι ορισμένα πράγματα είναι για τον εαυτό μας. Δεν οφείλουμε να τα μοιραζόμαστε όλα, ούτε να τα ξέρουμε όλα.
Αυτό, κατά την διάρκεια της ζωής μου παρεξηγήθηκε αρκετές φορές. Απέκτηκσα την ταμπέλα της "αντικοινωνικής" και αυτής που δεν αξίζει μια φιλία γιατί απλούστατα δεν δίνεται. Και το αποφάσισα και δόθηκα. Τι κατάφερα; Να επιβεβαιώσω τις παλαιότερες θεωρίες μου. Μέσα από ένα φρικτό, απαίσιο και ύπουλο τρόπο η "φιλία", μου έδειξε το χειρότερό της πρόσωπο.
Όχι, δεν έχασα την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους, όμως έχασα την εμπιστοσύνη μου στην "εμπιστοσύνη".
Εξομολογήσεις; Ναι. Είναι 11:30 το βράδυ και η σκέψεις μου είναι δύο. Η πρώτη είναι η "δουλεία της δουλειάς" και η δεύτερη είναι αυτά περί της καταραμένης φιλίας.
Διάλεξα το δεύτερο. Ούτως ή άλλως η δουλεία θα συνεχιστεί και αύριο...
Καλό βράδυ κυρίως σε όλους τους χαζοπροδομένους....