Είναι βράδυ και τώρα έχω όρεξη για λίγη ποίηση.

ΠΟΥ ΑΝΗΚΩ;
Μου γεννήθηκε η ιδέα
πως στ' ανθρώπινο είδος δεν ανήκω
κακό και μίζερο το υλικό μου
από μάγισσες περίεργες.
Η ματιά μου το ωραίο δεν το βλέπει
μόνο στο απαίσιο αρέσκεται
μόνο αυτό, μπορεί να δει.
Μου γεννήθηκε η ιδέα
πως στ' ανθρώπινο είδος δεν ανήκω
προσπερνω τα γλαφυρά χαμόγελα
κι αναριγώ στο ανίερο
στις κρυφές σκέψεις και το κοφτερό μυαλό
Μου γεννήθηκε η ιδέα...
Που ανήκω;


ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ
Είναι αυτές οι ώρες
που όλα με πλακώνουν
μια ταφόπλακα η συνήθεια
που την τραβάω
νομίζοντας πως είναι ροζ μπαλίτσες
που χοροπηδούν.
Είναι αυτές οι ώρες,
που έλος μου χαϊδεύει τα πόδια
μυρίζω την απαίσια γνωστή μυρωδιά του,
αγγίζω την γλιτσιάρικη πράσινη ροχάλα
και το ξέρω: θέλω να κουνηθώ
Μα δεν κουνιέμαι.

Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ
Απέναντι εχω τον εαυτό μου
κι αυτός απέναντι εμένα
με θαυμασμό τον κοιτάζω εγώ
μα με τρόμο εκείνος.
Τα λόγια του όμορφα βγαλμένα
τις άναρθρες κραυγές μου σκεπάζουν
Τα χέρια του περιγράφουν τόπους ιερούς
που δυσκολεύομαι να καταλάβω.
Μα στα μάτια του βλέπω τα δικά μου
και τους χτύπους της καρδιάς του
τους ακούω μέσα μου.
Δεν υπάρχει πια τρόμος
δεν υπάρχει θαυμασμός.

ΠΟΝΑΩ
Πονάω! πονάω πολύ!
χαλάσματα όλα γύρω μου
και είναι όλοι νεκροί
νεκροί οι δικοί μου
νεκρή και η ψυχή μου

Κλαίω πάνω στα κομμάτια
θα βοηθήσουν άραγε τα δάκρυά μου
να κολλήσουν τα ρημάδια;
Που είναι ο θεός μου;
Και στην κόλαση να πας
να έρθω να σε βρώ,
μου είχε πει πριν πολύ καιρό.

Μα ο καιρός είναι κομμάτια κι αυτός
μέρος από τα χαλάσματα
μέρος από τα ρημάδια

Κλαίω πάνω στα κομμάτια
Τι οφελεί;
Δέντρα νεκρά
λουλούδια νεκρά
φωνές νεκρές
σιωπές νεκρές
τι οφελεί;
Που είναι ο Θεός μου;