Λαύριο.

Διάβασα το αρθράκι που ανέβασε ο φίλος, και πραγματιά πιστεύω ότι η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.
Η ιστορία του νεότερου Λαυρίου αρχίζει από την στιγμή που ο Ανδρέας Κορδέλλας διακρίνει τον "θησαυρό" και ενημερώνει το Ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών . Αλλά μόνο όταν ο Ιταλός I.B. Serpieri, με εμπειρία στην εκμετάλλευση των σκουριών, ιδρύει την ιταλό- γαλλική μεταλλουργική εταιρεία Roux-Serpieri - Fressynet στην θέση Εργαστήρια, ουσιαστικά σηματοδοτεί την χρονολογία ορόσημο για τη γέννηση του νεότερου Λαυρίου. Το Λαύριο γεννιέται μέσα από τις στάχτες του.
Για να γίνουν όλα αυτά σίγουρα χρειάζονταν άνθρωποι. Ανθρωποι που θα εργάζονταν σε αυτήν. Ανθρωποι ειδικευμένοι αλλά και εργάτες ανειδίκευτοι. Και έτσι γίνεται η αρχή. Το 1896 γίνεται η πρώτη γενικευμένη εξέγερση των εργατών στα ορυχεία. Γυρεύουν καλύτερα μεροκάματα, καλύτερη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Παρόλα αυτά, την ίδια στιγμή, η υπόλοιπη Ελλάδα δεν ήταν σε καλύτερη κατάσταση.
Σε αυτην την εξέγερση υπήρχαν νεκροί. Από όλες τις πλευρές.
Το 1929 έγινε μία ακόμα απεργία που κράτησε 47 ημέρες. Ο Βενιζέλος τότε, επισκέφθηκε τους εργαζόμενους απεργούς και τους υποσχέθηκε χωράφια μιας και τίποτε άλλο δεν μπορούσε να τους δώσει..............
Η ιστορία μας μαθαίνει πολλά. Αρκεί να την διαβάσουμε και από τις δύο πλευρές (ή μπορεί και περισσότερες). Μόνο έτσι μπορούμε να σταθούμε αντικειμενικά απέναντί της και να κατανοήσουμε.
Όπως και 'ναχει πάντως η ιστορία του Λαυρίου είναι γραμμένη με αίμα και ιδρώτα εργατικό. Οι στοές μιλούν ακόμα για τα αποστεωμένα γέρικα (αν και μόλις 25 χρόνων) κορμιά, που έκαναν να δούν το φως του ήλιου μέρες ολόκληρες. Εκεί μέσα, στις στοές έχει γραφτεί η ιστορία. Και αυτό είναι που μου μιλάει εμένα σήμερα.