Δημοφιλείς αναρτήσεις

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

ΓΙΑΤΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΕΙΣΑΙ ΤΟΣΟ ΑΓΕΝΕΣ;

Η γονέικη ματιά μου από τότε που έκανα τα μωρά μου, με αφορούσε όσο και πριν τα κάνω: σαν κάτι φυσικό!!
Δεν μπήκα ποτέ σε ιστοσελίδες ή blogs να ρωτήσω πως να το θηλάσω ή τι να κάνω στην 3η φορά που έκλαψε μέσα σε μία μέρα. Δεν μπήκα ποτέ να ρωτήσω πώς να αντιμετωπίσω την τάδε ή την δείνα συμπεριφορά. Δεν τους μαγείρεψα ποτέ ιδιαίτερα φαγητά, δεν οργάνωσα 3 μήνες πριν τεράστια πολύχρωμα πάρτυ γενεθλίων, δεν τους ψώνιζα ακριβά ρούχα και παιχνίδια. Δεν τα άφησα να ενοχλούν τους γείτονες με τα ουρλιαχτά και τα ποδοβολητά τους ούτε τους θαμώνες σε ένα καφέ.

Αντίθετα τα "κουβαλούσα" μαζί μου όπου πήγαινα - είτε αυτό ήταν καφές, φαγητό είτε βουνό, είτε ταξίδι - δηλαδή δικές μου δραστηριότητες, έκαναν παρέα με μεγάλους, ανέβηκαν τα μισά βουνά της Ελλάδος πριν κλείσουν τα 15, έκαναν σκι στα πέντε τους, έμειναν στο κρύο και το χιόνι όταν οι συμμαθητές τους περίμεναν να χιονίσει στις αυλές των σπιτιών τους για να παίξουν,κουβαλούσαν τα βιβλία τους και διάβαζαν στο αυτοκίνητο, έμαθαν να συζητούν με μεγάλους, να βλέπουν αμίλητα θέατρο που τις περισσότερες φορές ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙΚΟ, να τρώνε σε εστιατόριο χωρίς να τρέχουν γύρω γύρω από τα τραπέζια ουρλιάζοντας και προκαλώντας συναισθήματα... "Ηρώδη" στους γύρω μας.
Πάντα και παντού μαζί μου.. όχι με την γιαγιά και τον παππού. Έμαθαν να κατεβαίνουν φαράγγια και σπηλιές. Να σκαρφαλώνουν σε βράχια και παράλληλα να τσουγκρίζουν  το ποτήρι τους με το νερό ή το αναψυκτικό με μας συμμετέχοντας, κρίνοντας και λέγοντας ευθαρσώς τη γνώμη τους.
Δεν τα μεγάλωσα ποτέ σαν την μέση Ελληνίδα μαμά, φασκιώνοντάς τα από τη μιά αλλά αφήνοντάς τα απόλυτα ανεξέλεγκτα από την άλλη να ταλαιπωρούν τους υπολοίπους... Από τα χείλη μου δεν ακούστηκε η κλασσική ατάκα: ¨ε... παιδί είναι..." Γιατί κατά τη γνώμη μου όλα μα όλα, διέπονται απο κανόνες. Χωρίς κανόνες αλλά και την συναίσθηση οτι είμαστε μέρος ενός όλου, τα πράγματα οδεύουν ολοταχώς στην καταστροφή.

Το ένστικτό μου έλεγε ότι δεν κάνω λάθος. Ήθελα να μεγαλώσω τα παιδιά μου για να είναι πάντα παιδιά μου αλλά όχι πάντα παιδιά! Και ακολούθησα το ένστικτό μου. Παρά την αποδοκιμασία της δικής μου της μαμάς που σαφώς και δεν ενέκρινε ούτε τη ζωή μου ούτε το πώς μεγάλωνα τα παιδιά μου.
Δεν παραμέλησα τη ζωή μου για χάρη των παιδιών μου, τουλάχιστον στο βαθμό που θα γινόταν αυτό αφόρητο σε μένα. Προσπαθούσα πάντα να εξελίσσομαι και πάντα να θέλω το καλύτερο για μένα. Και κατά ένα περίεργο τρόπο έβλεπα την αποδοχή, την επικρότηση και την υπερηφάνια στα μάτια των παιδιών μου.. Δεν παραμέλησα την εμφάνισή μου, τις μικρές μου απολαύσεις αλλά και την εκπαίδευσή μου.
      Η μέση Ελληνίδα μαμά μεγαλώνει μικρούς αγενείς, κακομαθημένους και εγωιστές ανθρώπους που θα γίνουν αγενείς, κακομαθημένοι και εγωιστές μεγάλοι άνθρωποι.  Που θα προσπερνούν με τσαμπουκά στην ουρά μπροστά, που θα βρίζουν την ταμία του supermarket, που θα κορνάρουν και θα μουτζώνουν στο αυτοκίνητο. Μεγαλώνει παιδιά που ... έχουν "δικαίωμα" να ουρλιάζουν ουπουδήποτε, να απαιτούν το οτιδήποτε (ακόμα και κάτι που δεν είναι δικό τους). Μεγαλώνει παιδιά με τρόπο "όλα και όλοι είναι για σένα". Δεν χρειάζεται να στεναχωρηθούν, να παλαίψουν, να επιθυμήσουν γιατί απλά ... "δικαιούνται" να τα έχουν όλα. "Με έκανες", λέει το καλόπαιδο, "είσαι υποχρεωμένη να..... να..... να..... έχω προτεραιότητα..... να... να... θέλω... θέλω... θέλω..."
Η μέση Ελληνίδα μαμά μεγαλώνει παιδιά που, σαν παιδιά, δεν μπορούν να σταθούν σε ένα μικρό καθημερινό δρώμενο που δεν περιέχει ουρλιαχτό και τρέξιμο και σαν μεγάλοι δεν μπορούν να σταθούν σε μια κουβέντα γιατί φωνάζουν και προσπαθούν να επιβληθούν με αυτό.

Δεν λέω... μαγκιά της μέσης Ελληνίδας που έχει το παιδί της πάνω από όλους και όλα. Μαγκιά και μπράβο της που είναι από πάνω του συνέχεια και περιμένει τις διαταγές του. Μαγκιά και μπράβο της που έκανε τον εαυτό της στην άκρη γιατί "τώρα είναι μαμά". Ας σκεφτεί όμως λίγο, μήπως αυτός ο τρόπος είναι εν τέλει λίγο πιο εύκολος και πιο ευχάριστος τρόπος από την διδαχή τρόπων κατ' αρχήν με το παράδειγμά της; Γιατί το αγενές παιδί θα γίνει ένας ενοχλητικός και αγενής μεγάλος που με τη σειρά του θα κάνει ακόμα πιο αγενή παιδιά. Δυστυχώς αυτό αυξάνεται πολλαπλασιαστικά.



ΥΓ. 1.φυσικά δεν είμαι επιστήμονας ... είμαι απλά μαμά. Αφορμή για τα παραπάνω στάθηκε η τωρινή επαφή μου, με μερικά μικρά παιδάκια αγαπημένων φίλων που όμως μάλλον έχουν υπερβολικά .... δικαιώματα. Και μάλλον δεν θα μάθουν ποτε την έννοια της υποχρέωσης.
2. Τις μικρές τύψεις που κάποιες φορές έννοιωθα όταν "ταλαιπωρούσα" τα μωρά μου, τις έχω μετατρέψει τώρα σε υπερηφάνια. Και πιστεύω, με όλα τα λάθη μου, ότι έχω κάνει το σωστό!







Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

Στον μπαμπά και τη μαμά.... αυτούς τους περίεργους τύπους.




- Καλημέρα! Πως είσαι σήμερα;
Η καθημερινή πρωινή τυπική αλλά και ουσιαστική επαφή μας.... Το ξεκίνημα που μας ενώνει...
- Καλά είμαι! Λίγο σκεπτική και λίγο προβληματισμένη.

Ενας συνηθισμένος καυγάς μεταξύ πατέρα - γιού, μπορεί να είναι πολύ αποκαλυπτικός.
Αποκαλυπτικός ως προς τις φάσεις ανεξαρτοποίησης του παιδιού αλλά και για το πώς έχει βιώσει, ενστερνιστεί, επεξεργαστεί και εξελίξει το "πρότυπο" μέσα του.
Αποκαλυπτικός όμως και για το πώς εύκολα, μπορεί να γίνει ανακόλουθος, ένας γονιός από αγάπη και το "πέραν ορίων" ενδιαφέρον. Μια συμβουλή προς τον Χ άγνωστο, γίνεται τελείως ανεφάρμοστη (το αστείο είναι το διάνθισμα με επιχειρήματα!!!) όταν απέναντί σου έχεις το ίδιο σου το παιδί.
Κάποια απόφαση που αν την άκουγες από τα χείλη άλλου γονιού θα τον χαρακτήριζες ως "υπερβολικό", η ίδια απόφαση ειπωμένη από τα χείλη του δικού σου παιδιού, φαντάζει ως η "πύλη της καταστροφής" ή το "χείλος πριν την άβυσσο!"
Δεν έχουν περάσει όμως δα και αιώνες που ίσως μια παρόμοια απόφαση είχες πάρει και εσύ. Και τότε θεωρούσες ότι είχες δίκιο και ότι ήξερες καλύτερα από τους δικούς σου γονείς και είχες την απαίτηση να σε στηρίξουν κι όλας. - Τι γονείς είναι αυτοί εάν δεν με στηρίζουν; έλεγες ή έστω σκεφτόσουν....

Και έχει έρθει η ώρα να κάνεις το ίδιο! Και είναι αλήθεια ότι είναι δύσκολο, τόσο δύσκολο!!!!
Δύσκολο να ξεφύγεις από τον "ρόλο". Δύσκολο να τα βάλεις με τον ίδιο σου τον εαυτό και να τον προσπεράσεις. Όχι να τον νικήσεις ή να τον υποτάξεις. Να τον προσπεράσεις! Να τον δεχτείς αλλά να απαλλαχτείς από τις άκαμπτες ιδέες του....
- Καλά είμαι! Λίγο σκεπτική και λίγο προβληματισμένη..............

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

ΔΑΣΙΚΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ- ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΠΙΟΥ

ΚΕΝΤΡΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ  ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ
ΗΜΕΡΙΔΑ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΔΑΣΙΚΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ - ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΠΙΟΥ


Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα δάσος. Όχι πολύ μεγάλο αλλά ζηλευτό! Οι άνθρωποι περπατούσαν μέσα σ' αυτό, παρέες έκαναν εκδρομές και όλα φαίνονταν λίγο πιο όμορφα, γνωρίζοντας ότι σε απόσταση αναπνοής από την πολύβουη πόλη μας, βρίσκεται εκείνο! Το δάσος του Καρέα.
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα δάσος. ΗΤΑΝ! Το καλοκαίρι που μας πέρασε πήρε μαζί του και το δάσος μας και το έκανε ανάμνηση....

Επειδή όμως οι άνθρωποι κοιτούν μπροστά και είναι μεν ικανοί για το χειρότερο αλλά και για το καλύτερο, λίγους μήνες μόλις μετά μιλούν και δρουν γι' αυτό. Και με αφορμή αυτό μιλούν και δρουν και για άλλα. Κινούμενοι με ένα ανθρωποκεντρικό τρόπο σκέψης αναλύουν τη φύση σαν επιμέρους οικοσυστήματα και βάζουν τον εαυτό τους στην υπηρεσία της και, κυρίως, έχουν αγγίξει την ουσία: την ΠΑΙΔΕΙΑ! Την μετάδοση μιας κουλτούρας όχι επιφανειακής οικολογίας αλλά ουσιαστικής αλλαγής σύγκλισης επιστημονικής μελέτης και γνώσης και εθελοντικής δράσης.


Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2015 . Το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Αργυρούπολης, μας έβαλε στα “θρανία” και σαν μαθητές ακούσαμε για την αξία της ισορροπίας στη φύση (οι εποχές που λογιζόμασταν κάτι σαν “θεοί” έφυγαν ανεπιστρεπτί) για την αξία του νερού, για τις τροφικές και συμβιωτικές σχέσεις των οικοσυστημάτων για την κλιματική αλλαγή και την περιβαλλοντική καταστροφή.
Γιατί από το σημείο που είχαμε φτάσει να μιλάμε για “ποιότητα ζωής” έχουμε γυρίσει πίσω και συζητάμε για το πως θα προφυλάξουμε την ίδια μας τη ζωή και περιουσία;
Γιατί ακριβώς διαταράχτηκε - με την υπερπαραγωγή και υπερκατανάλωση – η οικολογική ισορροπία.
Κι όμως είμαστε εδώ για να συνεχίσουμε να προσπαθούμε. Για να μαθαίνουμε από τα λάθη μας και να γινόμαστε παραδείγματα προς μίμηση.
Σε αυτό το πλαίσιο έγινε και η εκπαίδευση μας από το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης. Και μετά την θεωρία ... η πράξη! Ο Καρέας, καμένος πια, μας υποδέχτηκε κι εμείς μάθαμε για τα κορμοδέματα και τα κλαδοδέματα, για την διάβρωση του εδάφους, καταλάβαμε γιατί οι χαράδρες είναι εγκλωβισμός για πυροσβέστες και εθελοντές και είδαμε από κοντά τις προσπάθειες της φύσης να αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες της.
Πάνω από όλα όμως αισθανθήκαμε υπεύθυνοι. Υπεύθυνοι για την προστασία και την καταστροφή του. Υπεύθυνοι γιατί τα δάση κινδυνεύουν κυρίως από τον άνθρωπο. Υπεύθυνοι γιατί η προσφορά τους είναι δυσανάλογα μεγαλύτερη σε σχέση με την δική μας προστασία. Οξυγόνο, τροφοδότηση υπόγειων νερών, διάβρωση του εδάφους, διασκορπισμός του νέφους και τόσα άλλα σε αντιπαράθεση στην δική μας οικιστική ανάπτυξη, διάνοιξη δρόμων, εγκατάσταση λατομείων, υπερβόσκηση, παράνομη υλοτόμηση...
'Έτσι πλάι στο “φταίνε κυρίως οι άλλοι” (Κράτος – Δήμος- Φορείς κλπ κλπ) βάζουμε το “φταίω κι εγώ” και προσπαθούμε να γίνουμε παραδείγματα για τις επόμενες γενεές. Προσπαθούμε να γίνουμε μέρος της φύσης όχι αντίπαλός της.


Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

Ενεργό έλεος!!!


Το τηλέφωνο χτυπούσε επίμονα. Για να πω την αλήθεια. το ίδιο χτυπούσε, όπως κάθε φορά, αλλά είπα να δώσω μια μυθιστοριματική χροιά...
Ηταν η αδερφή μου
-Είμαι πάρα πολύ στεναχωρημένη, μου είπε. Ο μικρός - ο γιός της που μόλις είχε κλείσει τα 12- έφερε ένα μικρό σκυλάκι στο σπίτι. Καταλαβαίνεις τι έγινε. Του λέω: έχουμε μαζέψει άλλα δύο, δεν γίνεται να κρατήσουμε κι άλλα... Καλά δεν του είπα ρε αδερφή;

- Καλά του είπες γλυκιά μου, της απάντησα προσπαθώντας να βάλω απαλό χρώμα στη φωνή μου για να αρχίσει να ηρεμεί. Αλλά μπααα

- Τοτε γιατί μου είπε ένα σωρό σκληρά λόγια όπως ότι θα φταίω εγώ που θα πεθάνει από την πείνα, που θα το πατήσουν τα αυτοκίνητα, δεν αγαπάω πραγματικά τα ζώα γιατί δεν θέλω να το σώσω. Το καημένο το ζωάκι,  και άλλα τέτοια πολύ προβλητικά... Με πλήγωσε πολύ στην καρδιά μου σου λέω...

Αφού την ηρέμησα και την έπεισα σιγά σιγά ότι έπραξε το σωστό και δεν θα έπρεπε να νοιώθει τύψεις ή να έχει άσχημα συναισθήματα, κλείσαμε το τηλέφωνο.

Άρχισα αμέσως να σκέφτομαι. Τι σημαίνει  στ' αλήθεια "προσφέρω βοήθεια"; Όταν βοηθάμε κάποιον βοηθάμε πραγματικά αυτόν ή και τον εαυτό μας; Τι μας οδηγεί στο πως θα βοηθήσουμε κάποιο πλάσμα; Το λυπόμαστε; Θέλουμε να πούμε μετά πόσο καλά το κάναμε, άρα να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας; Θέλουμε κάποιον να εξαρτάται από εμάς;
Κάθε μέρα στο τρένο μερικές δεκάδες ανθρώπων ζητιανεύουν....
Κάθε μέρα στους δρόμους βλέπουμε μερικές δεκάδες αδέσποτα ζώα....
Κάθε μέρα στις τηλεοράσεις λυπόμαστε μερικές  χιλιάδες δυστυχισμένους σε όλο το κόσμο....
Πρίν λίγα χρόνια στέλναμε χρήματα, ρούχα, φάρμακα και ξανά χρήματα για τα παιδάκια της Αφρικής. Ξέφυγαν από την ατέρμονη δυστυχία τους; Όχι! Γιατί; Δεν πήγαιναν τα χρήματα εκεί κάτω; Μπορεί και να μην πήγαιναν όλα., αλλά το βασικό είναι ότι και το πιάτο το φαι τελειώνει και τα φάρμακα τελειώνουν και τα χρήματα τελειώνουν.  Η βοήθειά μας ουσιαστικά δεν ωφέλησε!!! Αυτή είναι η αλήθεια.!
Η αδερφή μου έσωσε δύο αδέσποτα σκυλάκια που πεινούσαν στην καλύτερη περίπτωση, θα τα πατούσε αυτοκίνητο στη χειρότερη. Εσωσε όλα τα αδέσποτα; Όχι!
Δίνουμε 50 λεπτά σε κάποιο που μας απλώνει το χέρι για να πάρει μια φραντζόλα ψωμί. Αύριο θα έχει; Μεθαύριο;
Που σε οδηγούν αυτές οι ερωτήσεις Κατερίνα; Τι θέλεις δηλαδή, να μην προσφέρουμε τίποτα; Όχι! κάθε άλλο! Απλά νομίζω ότι πρέπει να σκεφτούμε και να πράξουμε πιο παραγωγικά.
Σώζουμε ένα αδέσποτο γατάκι ή σκυλάκι, όμως παράλληλα ας προωθήσουμε την ιδέα της στείρωσης.
Διαφορετικά όσοι φιλόζωοι κι αν μαζευτούμε δεν πρόκειται να τα σώσουμε!
Τα παιδιά της Αφρικής δεν πρόκεται ποτέ να τα σώσουμε εάν δεν σταματήσουν να τα εκμεταλεύονται οι .."δυνάστες". Αν δεν τους μάθουν να καλλιεργούν, να δουλεύουν, να ελέγχουν τις γεννήσεις... να μην στηρίζονται στους "άλλους"!

Η πραγματική βοήθεια, φαντάζομαι, έχει περισσότερη προσωπική μας δουλειά από την απλή ελεημοσύνη. Εχει "πράξη" από πλευρά μας και σκέψη. Εχει συναίσθημα αλλά και πράξη. Είναι ενεργό έλεος! όχι απλή ελεημοσύνη!
Πραγματική βοήθεια είναι να μπορεί ο άλλος να σταθεί στα δικά του πόδια όχι στα δικά μας δεκανίκια.

Καλά έκανες αδερφούλα! Μάθε στο γιό σου να είναι υπεύθυνος για ό,τι αναλαμβάνει και όχι παρορμητικός. Μάθε τον να βοηθάει πραγματικά ώστε η βοήθεια να έχει ουσία.


ΥΓ Αφιερωμένο στα δικά μου τα σκυλιά - που κάποιοι χαζοί άνθρωποι  τα παράτησαν! Τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, γιατί ήρθαν σε μένα και μου ομόρφηναν την ζωή. Ακόμα δεν έχω ξεκαθαρίσει ποιός βοήθησε ποιόν....




Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

Εμείς και οι άλλοι... δυστυχισμένοι με την ίδια μας τη δυστυχία!


Κυριακή χθες και το σπίτι δεν με χωρούσε. Όλο το χώρο του "καταφυγίου" μου τον έχει καταλάβει  η τηλεόραση. Ανοιχτή,κλειστή πλέον δεν έχει σημασία. Τα πάντα είναι "επικαιρότητα".  Έφυγα λοιπόν, και ο δρόμος με έβγαλε Μοναστηράκι. Ανεβαίνοντας την Δ. Αεροπαγίτου και με τον ήλιο να καίει - γιατί δεν ζούμε στην Φιλανδία - κάθισα σε ένα παγκάκι παρατηρώντας ένα ζευγάρι ξένων τουριστών που προσπαθούσαν να μάθουν στον μεγάλο τους γιό, να μάθει να ρίχνει τη σβούρα. Μόλις την είχαν αγοράσει. Ο συμπαθητικός ηλικιωμένος που τις πουλούσε προέτρεπε τον νεαρό: faster, του έλεγε και του έδειχνε με κινήσεις (απολύτως κατανοητές σε κάθε γλώσσα) πόσο γρήγορα  έπρεπε να τραβήξει το σκοινί για να αρχίσει να γυρίσει η σβούρα. Με την τρίτη φορά, το παλικάρι τα κατάφερε! Ολόκληρη η οικογένεια ξέσπασε σε χειροκροτήματα. Επιασα τον εαυτό μου να χαμογελάει.
- Είναι η πρώτη φορά που γελάω εδώ και 15 μέρες, άκουσα μια φωνή δίπλα μου. Μια γυναίκα είχε καθίσει στην άλλη άκρη στο παγκάκι, χωρίς να την αντιληφθώ. Την κοίταξα και της χαμογέλασα. Δεν τη ρώτησα τι της συμβαίνει, αν και μέσα μου ήθελα να το κάνω. Τι με νοιάζει; έχω τα δικά μου.....
Όμως εκείνη συνέχισε, σαν να είχε ανάγκη να τα βγάλει από μέσα της...
Δεν βρίσκω ενδιαφέρον πουθενά. Δεν έχω διάθεση να ασχοληθώ με τίποτα κι όμως είμαι συνέχεια κουρασμένη. Πριν λίγο καιρό ονειρευόμουν, γελούσα, έδινα κουράγιο στους άλλους, κυρίως με την δική μου στάση απέναντι στη ζωή και την καθημερινότητα. Τώρα δεν θέλω να κάνω τίποτα. Τα ενδιαφέροντά μου πήγαν περίπατο, οι δικοί μου άνθρωποι με πληγώνουν διαρκώς, πάω βόλτα και γυρίζω χάλια, το μυαλό μου διαρκώς σκέφτεται καταστροφικά πράγματα... Έφτασα στα όριά μου, δεν αντέχω άλλο. Με έχει πάρει τελείως από κάτω....
Κοίταξα γύρω μου.Τα δέντρα είναι μια όαση δροσιάς
Από πίσω ο Ιερός Βράχος της Ακρόπολης, εκεί, τόσες χιλιάδες χρόνια.
Στους ίδιους δρόμους που εμείς περπατάμε, μερικά εκατομμύρια ανθρώπων  έχουν περπατήσει δεκάδες χρόνια τώρα. Ξανακοίταξα τη γυναίκα που καθόταν δίπλα μου. Άραγε μιλούσε σε μένα ή απευθυνόταν στην ίδια την Ιστορία;  Δεν βρήκα τίποτα έξυπνο να της πω. Λόγια ενθαρρυντικά; θα ακούγονταν ψεύτικα! λόγια επαναστατικά; ναι, αυτή τη όρεξη είχα!... Πως να τη βοηθήσω;  Ρίχνω μια ματιά στον πάγκο με τα κοσμήματα απέναντί μου. Μια γυναίκα πάλευε να φτιάξει κάτι με κάποια συρματάκια. Ποιός θα αγοράσει αυτά τα μικρά αριστουργήματα στην εποχή μας; Κι όμως εκείνη βγάζει όλη της την καλλιτεχνική έμπνευση. Ίσως και να είναι πιο ευτυχισμένη από την κυρία δίπλα μου. Γύρισα να της πω την σκέψη μου αλλά το παγκάκι ήταν και πάλι άδειο. Η κυρία είχε φύγει, ακολουθώντας το μονοπάτι της αδιέξοδης δυστυχίας της. Ξαναγύρισα στην οικογένεια που έπαιζε με την σβούρα. Δεν ξέρω πόσο τους κόστισε αυτή η μικρή ευτυχία όμως τους ζήλεψα.

      Ξαναπήρα την ανηφόρα, "κουβαλώντας" την τηλεόραση - επικαιρότητα μέσα μου. Τελικά είχα περισσότερα κοινά  με την κυρία. Και ας είμαι Ελληνίδα και ας έχω θάλασσα και ήλιο και ούζο... Και ας μπορώ να ξενυχτάω στη μέση της βδομάδας...
Πριν λίγες μέρες έφυγε ένας συνάδελφος. Και τότε, υποσχέθηκα να γελάω περισσότερο και να στεναχωριέμαι λιγότερο. Χθες ο γιός μου, μου το θύμισε αυτό αλλά τελείωσε τη φράση του: ...εσύ όμως όχι μόνο δεν γελάς περισσότερο, σταμάτησες να γελάς τελείως.... και τώρα που το σκέφτομαι... η βόλτα αυτή δεν μου έφερε την ίδια χαρά που μου έφερνε κάποτε...


Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Μηνύματα καιρών


- Τι θα ψηφίσεις; με ρώτησε ένας καλός φίλος. Αναφερόταν φυσικά στο δημοψήφισμα της Κυριακής. Εγώ, συνέχισε, δεν ξέρω τι να κάνω... Ψηφίσαμε την αριστερά γιατί είπαμε:"τους άλλους τους έχουμε δει, ας δούμε τι μπορούν να κάνουν κι αυτοί". Είπαμε μήπως γίνει η ...αλλαγή. Απογοητευτήκαμε! Τώρα πια δεν υπάρχει εμπιστοσύνη.Τους είδαμε και τώρα και δεν τους πιστεύω. Τι να πιστέψω; ποιο είναι το μετά που μου δίνουν; Τι να κάνω; δεν ξέρω....
Αγωνία ενός ανθρώπου με οικογένεια, με όραμα και πολύ όρεξη για δουλειά.......

..................................................................................................................................................

- Το πρωί "έφυγε" ένας συνάδελφος! Η καρδιά του δεν άντεξε! Ήρθε το πρωι στη δουλειά, πήρε τον καφέ του από το μηχάνημα, δούλεψε, σχόλασε, μπήκε στο αυτοκίνητό του και "έφυγε". Ποιός ξέρει αυτά που έκρυβε μέσα της αυτή τη καρδιά! Κάθε σπίτι, κάθε άνθρωπος κουβαλάει τα δικά του προβλήματα.
Ενας ωραίος άνθρωπος "έφυγε"!

..................................................................................................................................................

-Το πρωί της Πέμπτης - σήμερα δηλαδή - ξεκίνησα όπως κάθε πρωι - κεκτημένη ταχύτητα δεν το λένε; - να πάω στη δουλειά. Στο δρόμο σταματώ σε ένα από αυτά τα καφέ - σαντουιτσάδικα προκειμένου να περιμένω το λεωφορείο. Άλλες φορές έχω 1,20 να πάρω καφέ άλλες όχι και απλά κάθομαι και χαζεύω την ανατολή. Η εικόνα σήμερα ήταν διαφορετική.
Πολλές μικρές παρέες νέων παιδιών γελούσαν, φώναζαν και έτρωγαν σάντουιτς και φαίνονταν να περνούν καλά. Οι τράπεζες συνεχίζουν να είναι κλειστές.
Σήμερα δεν έδωσα το 1,20 για καφέ... από ανασφάλεια!
Σκεφτηκα: μήπως πέρασαν όλα; ή μήπως τώρα όλα αρχίζουν;

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ Η «ΜΑΧΗ» ΜΕ ΤΗΝ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ




                                                  
Πρωινό στην παραλία του Ελληνικού

5 Ιουνίου κα Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος.
Μια ημέρα ενημέρωσης του παγκόσμιου κοινού  για τα περιβαλλοντικά προβλήματα του πλανήτη μας. Από το 1972 που δημιουργήθηκε από τον ΟΗΕ μέχρι και σήμερα.
Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος έχει το θέμα «Kick The Habit! Towards a Low Carbon Economy». Η κλιματική αλλαγή αποτελεί μείζον θέμα της εποχής μας. Έτσι το UNEP (United Nations Environment Programme) ζητά από όλες τις χώρες, τις εταιρείες και τις κοινότητες να επικεντρωθούν στη μείωση των εκπομπών αερίων που επιβαρύνουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Η Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος θα αναδείξει μέσα και πρωτοβουλίες που προωθούν οικονομίες αλλά και τρόπους ζωής χαμηλούς σε άνθρακα, όπως βελτιωμένη αποδοτικότητα ενέργειας, εναλλακτικές πηγές ενέργειες, προστασία των δασών και κατανάλωση με οικολογική συνείδηση.


Ο ενεργειακός τομέας στην Ελλάδα σε σύγκριση με άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης κρίνεται λιγότερο αποδοτική και με υψηλό επίπεδο εκπομπών. Ο τομέας των μεταφορών εμφανίζεται αρκετά προβληματικός αφού διαπιστώνεται μια σειρά προβλημάτων με βασική  αιτία  την κάκιστη οργάνωση.
Η μόνη ουσιαστική πρόοδος ήταν η εισαγωγή των φυσικών αερίων τόσο στις άμεσες  χρήσεις όσο και στην ηλεκτροπαραγωγή, αλλά στις άμεσες χρήσεις γίνεται  με αργούς ρυθμούς και σε περιορισμένη έκταση.
Αντιθέτως η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη θεσπίσει δεσμευτική δέσμη μέτρων που έχουν στόχους για το 2020 όπως την κατά χώρα – μέλος μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα ή την αύξηση του μεριδίου των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας που έχει οριστεί για κάθε χώρα – μέλος.

Στο πλαίσιο αυτό έχει επίσης, υιοθετήσει δεσμευτικούς νόμους, για την ενεργειακή αποτελεσματικότητα των ηλεκτρικών συσκευών, των κτηρίων καθώς και για τις εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα από τα μέσα μεταφοράς.
Οι στόχοι είναι σχετικά μετριοπαθείς αν συγκριθούν με την προσπάθεια που απαιτείται για τη ν αποφυγή της αύξησης της θερμοκρασίας πάνω από του 2οC.

Και στην Ελλάδα του 2015, που ακόμα … «διαφωνούμε» για το τι πετάμε στους μπλε κάδους και που το ½ των ανακυκλώσιμων υλικών καταλήγει στη χωματερή ως … «ακατάλληλο»  τι κάνουμε;
Εκτός από το να πληρώνουμε πρόστιμα για την αναβλητικότητα και τις πολύ αργές διαδικασίες μας, προσπαθούμε με κάποιες μεμονωμένες προσπάθειες να ακολουθήσουμε τους 12 τρόπους  που προτείνει το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα Ηνωμένων Εθνών :
1.      Δέσμευση. Μερικές φορές η δήλωση και μόνο είναι μια καλή αρχή
2.      Εκτιμάμε τη θέση μας.  Γνωρίζοντας με ποιόν τρόπο εκλύεται το διοξείδιο του άνθρακα στο περιβάλλον από εμάς τους ίδιους, στις κατ΄οίκον εργασίες μας πχ
3.      Ορίζουμε τον στόχο μας.
4.      Απ- ανθρακώνουμε τη ζωή μας: αγοράζουμε ανακυκλώσιμα προϊόντα. Οι βιομηχανίες και βιοτεχνίες έχουν εδώ το πρώτο λόγο.
5.      Γινόμαστε ενεργειακά αποδοτικότεροι: Βελτιώνουμε την απόδοση των κτιρίων, των υπολογιστών και των αυτοκινήτων ως προς την ενέργεια. Σβήνουμε τα φώτα που δεν χρειάζονται στο σπίτι ή τον υπολογιστή όταν δεν το χρησιμοποιούμε, ανακυκλώνουμε παλιές ηλεκτρικές συσκευές, αποφεύγουμε τις μετακινήσεις με το αυτοκίνητό μας.
6.      Αντισταθμίζουμε σε ενέργεια με λιγότερο άνθρακα: Στρεφόμαστε σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας τοποθετώντας πχ φωτοβολταϊκά συστήματα στην επιχείρηση ή το σπίτι μας.
7.      Επενδύουμε σε καθαρότερες εναλλακτικές: αγοράζουμε ηλεκτρικές συσκευές και αντικείμενα που δεν εκλύουν διοξείδιο του άνθρακα.
8.      Γινόμαστε αποδοτικοί: μειώνουμε τους ρύπους μας, χρησιμοποιούμε πάλι ό,τι μπορούμε και ανακυκλώνουμε.
9.      Αγοράζουμε και πουλάμε «πράσινα»: Ενισχύουμε όπως μπορούμε τα λεγόμενα «πράσινα» προϊόντα.

Φέτος το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα Ηνωμένων Εθνών προτείνει τρόπους για να γιορτάσουμε , να συζητήσουμε και να ενημερωθούμε για την συγκεκριμένη ημέρα όπως: μαραθώνιοι στους δρόμους, δενδροφυτεύσεις, συναυλίες, διαγωνισμούς – εκθέσεις, προσπάθειες ανακύκλωσης, καμπάνιες καθαρισμού κα
Ο Δήμος Ελληνικού – Αργυρούπολης σε συνέχεια του καθαρισμού του βουνού, που έγινε με αφορμή την πανελλήνια δράση «Lets do it Greece»  τώρα με αφορμή την Ημέρα Περιβάλλοντος θα προβεί στον  καθαρισμό της παραλίας  του Ελληνικού με αφορμή την Ημέρα Περιβάλλοντος. 

 
Δεν είναι κάπου... "αλλού"! Είναι δίπλα μας! η παραλία του Ελληνικού