Δημοφιλείς αναρτήσεις

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Το μυαλό μας είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε

Το σημαντικότερο, το πιο πολύτιμο πράγμα που διαθέτουμε είναι το μυαλό μας!
Καρδιά, ψυχή, πόδια, χέρια, συναισθήματα κλπ κλπ δεν λένε τίποτα μπροστά στην σημαντικότητα του μυαλού μας.
Γιατί μέσα εκεί, μέσα στο μυαλό μας, είναι που δημιουργούνται όλα! Εκεί μέσα δημιουργείται η προσωπική μας πραγματικότητα. Το πώς αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, το πως αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις, το πώς κατατάσουμε τους ανθρώπους, το αν είμαστε στα "κάτω ή στα πάνω μας", για όλα, όλα, όλα.... υπεύθυνο ειναι το μυαλό μας! Εάν το μυαλό μας δεν είναι υγιές, υπάρχει πρόβλημα. Και αν κάποιος αναρωτηθεί: τι πρόβλημα υπάρχει εάν κάποιος θέλει να φτιάξει την δική του πραγματικότητα, παίρνοντας πχ διάφορες ουσίες, θα απαντήσω ότι, προσωπικά, λυπάμαι, αλλά κατά βάθος δεν είναι δικό μου θέμα! Όταν όμως, δεν έχεις τον έλεγχο σε σένα, πώς ζητάς να έχεις τον έλεγχο στη ζωή σου;
Εάν δεν δίνεις την ευκαιρία στο πνεύμα σου να αναγνωρίσει τον ίδιο του τον εαυτό δεν είναι τελείως φυσικό να ψάχνεσαι διαρκώς; Και αυτό το διαρκές ψαχτήρι γεννά διαφορετικά συναισθήματα και πολλές πολλές ψυχολογικές μεταπτώσεις. Κι έτσι ξεκινά ο φαύλος κύκλος.....

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016


Ενα τηλεφώνημα μου υπενθύμισε.....

- Και να γράφετε πιο συχνά στο blog σας.... έχετε να το ανανεώσετε πολύ καιρό....
Ετσι κλείσαμε το τηλέφωνο με ένα συνεργάτη προχές.
Το γλυκόπικρο χαμόγελο που ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό μου ίσως να είχε να κάνει και με την .... κεραμίδα που έπεσε στο κεφάλι μου. Σε δευτερόλεπτα πέρασαν οι κλασσικέςε "μαϊμούδες - σκέψεις":
Σκέψη Νο 1:Ποιός θα θέλει να διαβάσει το blog μου, τώρα που άλλαξε "ύφος";
Σκέψη Νο 2: Είδες που σου είπα να κάτσεις μια μέρα να το επανασχεδιάσεις;
Σκέψη Νο 3: Οι δικαιολογίες του στυλ "δεν προλαβαίνω" είναι  απλά πολύ.... φτωχές!
Σκέψη νο4.... νο5... κλπ κλπ
Μέχρι να κλείσω το τηλέφωνο οι "ριπές- σκέψεις" είχαν κατακλύσει το μυαλό μου μπλοκάροντας ακόμα και το λόγο μου. Μην απορείς λοιπόν, γιατί τις ονομάζω "μαϊμούδες".. Αφού είναι ανεξέλεγκτες και πηδάνε από κλαδί σε κλαδί;!

Αυτό το blog λοιπόν, ξεκίνησε πριν αρκετά  χρόνια και φιλοξένησε κείμενα και φωτογραφίες, σχετικά με εξορμήσεις, εκδρομές, εξωτερικές (λίγες εσωτερικές) αναζητήσεις και γενικότερα εμπειρίες σχετίζουσες με το αποτύπωμα που αφήνουν τα extreme sprort και τα ταξίδια.
Οι εποχές άλλαξαν και, ας μην γελιόμαστε, δεν άλλαξαν μόνο οι εξωτερικές συνθήκες. Άλλαξαν και οι εσωτερικές. Και είναι πολύ πιο δύσκολο να εκφραστείς γι' αυτές. Εχετε προσέξει ότι περιγράφεις επολύ
Το blogάκι μου όμως είναι εδώ... κι εγώ είμαι εδώ... Και οφείλω να ζήσω το εδώ και το τώρα.
Αυτό λοιπόν θα εκφράζω από εδώ και μπρος. Το ΕΔΩ και το ΤΩΡΑ.
Καλώς ήλθατε...




Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

ΓΙΑΤΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΕΙΣΑΙ ΤΟΣΟ ΑΓΕΝΕΣ;

Η γονέικη ματιά μου από τότε που έκανα τα μωρά μου, με αφορούσε όσο και πριν τα κάνω: σαν κάτι φυσικό!!
Δεν μπήκα ποτέ σε ιστοσελίδες ή blogs να ρωτήσω πως να το θηλάσω ή τι να κάνω στην 3η φορά που έκλαψε μέσα σε μία μέρα. Δεν μπήκα ποτέ να ρωτήσω πώς να αντιμετωπίσω την τάδε ή την δείνα συμπεριφορά. Δεν τους μαγείρεψα ποτέ ιδιαίτερα φαγητά, δεν οργάνωσα 3 μήνες πριν τεράστια πολύχρωμα πάρτυ γενεθλίων, δεν τους ψώνιζα ακριβά ρούχα και παιχνίδια. Δεν τα άφησα να ενοχλούν τους γείτονες με τα ουρλιαχτά και τα ποδοβολητά τους ούτε τους θαμώνες σε ένα καφέ.

Αντίθετα τα "κουβαλούσα" μαζί μου όπου πήγαινα - είτε αυτό ήταν καφές, φαγητό είτε βουνό, είτε ταξίδι - δηλαδή δικές μου δραστηριότητες, έκαναν παρέα με μεγάλους, ανέβηκαν τα μισά βουνά της Ελλάδος πριν κλείσουν τα 15, έκαναν σκι στα πέντε τους, έμειναν στο κρύο και το χιόνι όταν οι συμμαθητές τους περίμεναν να χιονίσει στις αυλές των σπιτιών τους για να παίξουν,κουβαλούσαν τα βιβλία τους και διάβαζαν στο αυτοκίνητο, έμαθαν να συζητούν με μεγάλους, να βλέπουν αμίλητα θέατρο που τις περισσότερες φορές ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙΚΟ, να τρώνε σε εστιατόριο χωρίς να τρέχουν γύρω γύρω από τα τραπέζια ουρλιάζοντας και προκαλώντας συναισθήματα... "Ηρώδη" στους γύρω μας.
Πάντα και παντού μαζί μου.. όχι με την γιαγιά και τον παππού. Έμαθαν να κατεβαίνουν φαράγγια και σπηλιές. Να σκαρφαλώνουν σε βράχια και παράλληλα να τσουγκρίζουν  το ποτήρι τους με το νερό ή το αναψυκτικό με μας συμμετέχοντας, κρίνοντας και λέγοντας ευθαρσώς τη γνώμη τους.
Δεν τα μεγάλωσα ποτέ σαν την μέση Ελληνίδα μαμά, φασκιώνοντάς τα από τη μιά αλλά αφήνοντάς τα απόλυτα ανεξέλεγκτα από την άλλη να ταλαιπωρούν τους υπολοίπους... Από τα χείλη μου δεν ακούστηκε η κλασσική ατάκα: ¨ε... παιδί είναι..." Γιατί κατά τη γνώμη μου όλα μα όλα, διέπονται απο κανόνες. Χωρίς κανόνες αλλά και την συναίσθηση οτι είμαστε μέρος ενός όλου, τα πράγματα οδεύουν ολοταχώς στην καταστροφή.

Το ένστικτό μου έλεγε ότι δεν κάνω λάθος. Ήθελα να μεγαλώσω τα παιδιά μου για να είναι πάντα παιδιά μου αλλά όχι πάντα παιδιά! Και ακολούθησα το ένστικτό μου. Παρά την αποδοκιμασία της δικής μου της μαμάς που σαφώς και δεν ενέκρινε ούτε τη ζωή μου ούτε το πώς μεγάλωνα τα παιδιά μου.
Δεν παραμέλησα τη ζωή μου για χάρη των παιδιών μου, τουλάχιστον στο βαθμό που θα γινόταν αυτό αφόρητο σε μένα. Προσπαθούσα πάντα να εξελίσσομαι και πάντα να θέλω το καλύτερο για μένα. Και κατά ένα περίεργο τρόπο έβλεπα την αποδοχή, την επικρότηση και την υπερηφάνια στα μάτια των παιδιών μου.. Δεν παραμέλησα την εμφάνισή μου, τις μικρές μου απολαύσεις αλλά και την εκπαίδευσή μου.
      Η μέση Ελληνίδα μαμά μεγαλώνει μικρούς αγενείς, κακομαθημένους και εγωιστές ανθρώπους που θα γίνουν αγενείς, κακομαθημένοι και εγωιστές μεγάλοι άνθρωποι.  Που θα προσπερνούν με τσαμπουκά στην ουρά μπροστά, που θα βρίζουν την ταμία του supermarket, που θα κορνάρουν και θα μουτζώνουν στο αυτοκίνητο. Μεγαλώνει παιδιά που ... έχουν "δικαίωμα" να ουρλιάζουν ουπουδήποτε, να απαιτούν το οτιδήποτε (ακόμα και κάτι που δεν είναι δικό τους). Μεγαλώνει παιδιά με τρόπο "όλα και όλοι είναι για σένα". Δεν χρειάζεται να στεναχωρηθούν, να παλαίψουν, να επιθυμήσουν γιατί απλά ... "δικαιούνται" να τα έχουν όλα. "Με έκανες", λέει το καλόπαιδο, "είσαι υποχρεωμένη να..... να..... να..... έχω προτεραιότητα..... να... να... θέλω... θέλω... θέλω..."
Η μέση Ελληνίδα μαμά μεγαλώνει παιδιά που, σαν παιδιά, δεν μπορούν να σταθούν σε ένα μικρό καθημερινό δρώμενο που δεν περιέχει ουρλιαχτό και τρέξιμο και σαν μεγάλοι δεν μπορούν να σταθούν σε μια κουβέντα γιατί φωνάζουν και προσπαθούν να επιβληθούν με αυτό.

Δεν λέω... μαγκιά της μέσης Ελληνίδας που έχει το παιδί της πάνω από όλους και όλα. Μαγκιά και μπράβο της που είναι από πάνω του συνέχεια και περιμένει τις διαταγές του. Μαγκιά και μπράβο της που έκανε τον εαυτό της στην άκρη γιατί "τώρα είναι μαμά". Ας σκεφτεί όμως λίγο, μήπως αυτός ο τρόπος είναι εν τέλει λίγο πιο εύκολος και πιο ευχάριστος τρόπος από την διδαχή τρόπων κατ' αρχήν με το παράδειγμά της; Γιατί το αγενές παιδί θα γίνει ένας ενοχλητικός και αγενής μεγάλος που με τη σειρά του θα κάνει ακόμα πιο αγενή παιδιά. Δυστυχώς αυτό αυξάνεται πολλαπλασιαστικά.



ΥΓ. 1.φυσικά δεν είμαι επιστήμονας ... είμαι απλά μαμά. Αφορμή για τα παραπάνω στάθηκε η τωρινή επαφή μου, με μερικά μικρά παιδάκια αγαπημένων φίλων που όμως μάλλον έχουν υπερβολικά .... δικαιώματα. Και μάλλον δεν θα μάθουν ποτε την έννοια της υποχρέωσης.
2. Τις μικρές τύψεις που κάποιες φορές έννοιωθα όταν "ταλαιπωρούσα" τα μωρά μου, τις έχω μετατρέψει τώρα σε υπερηφάνια. Και πιστεύω, με όλα τα λάθη μου, ότι έχω κάνει το σωστό!







Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

Στον μπαμπά και τη μαμά.... αυτούς τους περίεργους τύπους.




- Καλημέρα! Πως είσαι σήμερα;
Η καθημερινή πρωινή τυπική αλλά και ουσιαστική επαφή μας.... Το ξεκίνημα που μας ενώνει...
- Καλά είμαι! Λίγο σκεπτική και λίγο προβληματισμένη.

Ενας συνηθισμένος καυγάς μεταξύ πατέρα - γιού, μπορεί να είναι πολύ αποκαλυπτικός.
Αποκαλυπτικός ως προς τις φάσεις ανεξαρτοποίησης του παιδιού αλλά και για το πώς έχει βιώσει, ενστερνιστεί, επεξεργαστεί και εξελίξει το "πρότυπο" μέσα του.
Αποκαλυπτικός όμως και για το πώς εύκολα, μπορεί να γίνει ανακόλουθος, ένας γονιός από αγάπη και το "πέραν ορίων" ενδιαφέρον. Μια συμβουλή προς τον Χ άγνωστο, γίνεται τελείως ανεφάρμοστη (το αστείο είναι το διάνθισμα με επιχειρήματα!!!) όταν απέναντί σου έχεις το ίδιο σου το παιδί.
Κάποια απόφαση που αν την άκουγες από τα χείλη άλλου γονιού θα τον χαρακτήριζες ως "υπερβολικό", η ίδια απόφαση ειπωμένη από τα χείλη του δικού σου παιδιού, φαντάζει ως η "πύλη της καταστροφής" ή το "χείλος πριν την άβυσσο!"
Δεν έχουν περάσει όμως δα και αιώνες που ίσως μια παρόμοια απόφαση είχες πάρει και εσύ. Και τότε θεωρούσες ότι είχες δίκιο και ότι ήξερες καλύτερα από τους δικούς σου γονείς και είχες την απαίτηση να σε στηρίξουν κι όλας. - Τι γονείς είναι αυτοί εάν δεν με στηρίζουν; έλεγες ή έστω σκεφτόσουν....

Και έχει έρθει η ώρα να κάνεις το ίδιο! Και είναι αλήθεια ότι είναι δύσκολο, τόσο δύσκολο!!!!
Δύσκολο να ξεφύγεις από τον "ρόλο". Δύσκολο να τα βάλεις με τον ίδιο σου τον εαυτό και να τον προσπεράσεις. Όχι να τον νικήσεις ή να τον υποτάξεις. Να τον προσπεράσεις! Να τον δεχτείς αλλά να απαλλαχτείς από τις άκαμπτες ιδέες του....
- Καλά είμαι! Λίγο σκεπτική και λίγο προβληματισμένη..............

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

ΔΑΣΙΚΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ- ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΠΙΟΥ

ΚΕΝΤΡΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ  ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ
ΗΜΕΡΙΔΑ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΔΑΣΙΚΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ - ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΠΙΟΥ


Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα δάσος. Όχι πολύ μεγάλο αλλά ζηλευτό! Οι άνθρωποι περπατούσαν μέσα σ' αυτό, παρέες έκαναν εκδρομές και όλα φαίνονταν λίγο πιο όμορφα, γνωρίζοντας ότι σε απόσταση αναπνοής από την πολύβουη πόλη μας, βρίσκεται εκείνο! Το δάσος του Καρέα.
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα δάσος. ΗΤΑΝ! Το καλοκαίρι που μας πέρασε πήρε μαζί του και το δάσος μας και το έκανε ανάμνηση....

Επειδή όμως οι άνθρωποι κοιτούν μπροστά και είναι μεν ικανοί για το χειρότερο αλλά και για το καλύτερο, λίγους μήνες μόλις μετά μιλούν και δρουν γι' αυτό. Και με αφορμή αυτό μιλούν και δρουν και για άλλα. Κινούμενοι με ένα ανθρωποκεντρικό τρόπο σκέψης αναλύουν τη φύση σαν επιμέρους οικοσυστήματα και βάζουν τον εαυτό τους στην υπηρεσία της και, κυρίως, έχουν αγγίξει την ουσία: την ΠΑΙΔΕΙΑ! Την μετάδοση μιας κουλτούρας όχι επιφανειακής οικολογίας αλλά ουσιαστικής αλλαγής σύγκλισης επιστημονικής μελέτης και γνώσης και εθελοντικής δράσης.


Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2015 . Το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Αργυρούπολης, μας έβαλε στα “θρανία” και σαν μαθητές ακούσαμε για την αξία της ισορροπίας στη φύση (οι εποχές που λογιζόμασταν κάτι σαν “θεοί” έφυγαν ανεπιστρεπτί) για την αξία του νερού, για τις τροφικές και συμβιωτικές σχέσεις των οικοσυστημάτων για την κλιματική αλλαγή και την περιβαλλοντική καταστροφή.
Γιατί από το σημείο που είχαμε φτάσει να μιλάμε για “ποιότητα ζωής” έχουμε γυρίσει πίσω και συζητάμε για το πως θα προφυλάξουμε την ίδια μας τη ζωή και περιουσία;
Γιατί ακριβώς διαταράχτηκε - με την υπερπαραγωγή και υπερκατανάλωση – η οικολογική ισορροπία.
Κι όμως είμαστε εδώ για να συνεχίσουμε να προσπαθούμε. Για να μαθαίνουμε από τα λάθη μας και να γινόμαστε παραδείγματα προς μίμηση.
Σε αυτό το πλαίσιο έγινε και η εκπαίδευση μας από το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης. Και μετά την θεωρία ... η πράξη! Ο Καρέας, καμένος πια, μας υποδέχτηκε κι εμείς μάθαμε για τα κορμοδέματα και τα κλαδοδέματα, για την διάβρωση του εδάφους, καταλάβαμε γιατί οι χαράδρες είναι εγκλωβισμός για πυροσβέστες και εθελοντές και είδαμε από κοντά τις προσπάθειες της φύσης να αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες της.
Πάνω από όλα όμως αισθανθήκαμε υπεύθυνοι. Υπεύθυνοι για την προστασία και την καταστροφή του. Υπεύθυνοι γιατί τα δάση κινδυνεύουν κυρίως από τον άνθρωπο. Υπεύθυνοι γιατί η προσφορά τους είναι δυσανάλογα μεγαλύτερη σε σχέση με την δική μας προστασία. Οξυγόνο, τροφοδότηση υπόγειων νερών, διάβρωση του εδάφους, διασκορπισμός του νέφους και τόσα άλλα σε αντιπαράθεση στην δική μας οικιστική ανάπτυξη, διάνοιξη δρόμων, εγκατάσταση λατομείων, υπερβόσκηση, παράνομη υλοτόμηση...
'Έτσι πλάι στο “φταίνε κυρίως οι άλλοι” (Κράτος – Δήμος- Φορείς κλπ κλπ) βάζουμε το “φταίω κι εγώ” και προσπαθούμε να γίνουμε παραδείγματα για τις επόμενες γενεές. Προσπαθούμε να γίνουμε μέρος της φύσης όχι αντίπαλός της.


Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

Ενεργό έλεος!!!


Το τηλέφωνο χτυπούσε επίμονα. Για να πω την αλήθεια. το ίδιο χτυπούσε, όπως κάθε φορά, αλλά είπα να δώσω μια μυθιστοριματική χροιά...
Ηταν η αδερφή μου
-Είμαι πάρα πολύ στεναχωρημένη, μου είπε. Ο μικρός - ο γιός της που μόλις είχε κλείσει τα 12- έφερε ένα μικρό σκυλάκι στο σπίτι. Καταλαβαίνεις τι έγινε. Του λέω: έχουμε μαζέψει άλλα δύο, δεν γίνεται να κρατήσουμε κι άλλα... Καλά δεν του είπα ρε αδερφή;

- Καλά του είπες γλυκιά μου, της απάντησα προσπαθώντας να βάλω απαλό χρώμα στη φωνή μου για να αρχίσει να ηρεμεί. Αλλά μπααα

- Τοτε γιατί μου είπε ένα σωρό σκληρά λόγια όπως ότι θα φταίω εγώ που θα πεθάνει από την πείνα, που θα το πατήσουν τα αυτοκίνητα, δεν αγαπάω πραγματικά τα ζώα γιατί δεν θέλω να το σώσω. Το καημένο το ζωάκι,  και άλλα τέτοια πολύ προβλητικά... Με πλήγωσε πολύ στην καρδιά μου σου λέω...

Αφού την ηρέμησα και την έπεισα σιγά σιγά ότι έπραξε το σωστό και δεν θα έπρεπε να νοιώθει τύψεις ή να έχει άσχημα συναισθήματα, κλείσαμε το τηλέφωνο.

Άρχισα αμέσως να σκέφτομαι. Τι σημαίνει  στ' αλήθεια "προσφέρω βοήθεια"; Όταν βοηθάμε κάποιον βοηθάμε πραγματικά αυτόν ή και τον εαυτό μας; Τι μας οδηγεί στο πως θα βοηθήσουμε κάποιο πλάσμα; Το λυπόμαστε; Θέλουμε να πούμε μετά πόσο καλά το κάναμε, άρα να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας; Θέλουμε κάποιον να εξαρτάται από εμάς;
Κάθε μέρα στο τρένο μερικές δεκάδες ανθρώπων ζητιανεύουν....
Κάθε μέρα στους δρόμους βλέπουμε μερικές δεκάδες αδέσποτα ζώα....
Κάθε μέρα στις τηλεοράσεις λυπόμαστε μερικές  χιλιάδες δυστυχισμένους σε όλο το κόσμο....
Πρίν λίγα χρόνια στέλναμε χρήματα, ρούχα, φάρμακα και ξανά χρήματα για τα παιδάκια της Αφρικής. Ξέφυγαν από την ατέρμονη δυστυχία τους; Όχι! Γιατί; Δεν πήγαιναν τα χρήματα εκεί κάτω; Μπορεί και να μην πήγαιναν όλα., αλλά το βασικό είναι ότι και το πιάτο το φαι τελειώνει και τα φάρμακα τελειώνουν και τα χρήματα τελειώνουν.  Η βοήθειά μας ουσιαστικά δεν ωφέλησε!!! Αυτή είναι η αλήθεια.!
Η αδερφή μου έσωσε δύο αδέσποτα σκυλάκια που πεινούσαν στην καλύτερη περίπτωση, θα τα πατούσε αυτοκίνητο στη χειρότερη. Εσωσε όλα τα αδέσποτα; Όχι!
Δίνουμε 50 λεπτά σε κάποιο που μας απλώνει το χέρι για να πάρει μια φραντζόλα ψωμί. Αύριο θα έχει; Μεθαύριο;
Που σε οδηγούν αυτές οι ερωτήσεις Κατερίνα; Τι θέλεις δηλαδή, να μην προσφέρουμε τίποτα; Όχι! κάθε άλλο! Απλά νομίζω ότι πρέπει να σκεφτούμε και να πράξουμε πιο παραγωγικά.
Σώζουμε ένα αδέσποτο γατάκι ή σκυλάκι, όμως παράλληλα ας προωθήσουμε την ιδέα της στείρωσης.
Διαφορετικά όσοι φιλόζωοι κι αν μαζευτούμε δεν πρόκειται να τα σώσουμε!
Τα παιδιά της Αφρικής δεν πρόκεται ποτέ να τα σώσουμε εάν δεν σταματήσουν να τα εκμεταλεύονται οι .."δυνάστες". Αν δεν τους μάθουν να καλλιεργούν, να δουλεύουν, να ελέγχουν τις γεννήσεις... να μην στηρίζονται στους "άλλους"!

Η πραγματική βοήθεια, φαντάζομαι, έχει περισσότερη προσωπική μας δουλειά από την απλή ελεημοσύνη. Εχει "πράξη" από πλευρά μας και σκέψη. Εχει συναίσθημα αλλά και πράξη. Είναι ενεργό έλεος! όχι απλή ελεημοσύνη!
Πραγματική βοήθεια είναι να μπορεί ο άλλος να σταθεί στα δικά του πόδια όχι στα δικά μας δεκανίκια.

Καλά έκανες αδερφούλα! Μάθε στο γιό σου να είναι υπεύθυνος για ό,τι αναλαμβάνει και όχι παρορμητικός. Μάθε τον να βοηθάει πραγματικά ώστε η βοήθεια να έχει ουσία.


ΥΓ Αφιερωμένο στα δικά μου τα σκυλιά - που κάποιοι χαζοί άνθρωποι  τα παράτησαν! Τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου, γιατί ήρθαν σε μένα και μου ομόρφηναν την ζωή. Ακόμα δεν έχω ξεκαθαρίσει ποιός βοήθησε ποιόν....