Σήμερα αποφάσισα να γράψω ένα διήγημα.
Μόνο μέσα από αυτό θα καταφέρω να πω όλα αυτά που νοιώθω και κανένας δεν με ακούει.
Μόνο με αυτό ή μέσα από αυτό, θα καταφέρω να προχωρήσω πραγματικά μπροστά.
Το τεράστιο βήμα το έχω κάνει.
Χρειάζομαι να αφήσω όμως και την βρώμικη και σιχαμένη σκόνη πίσω. Αυτή που κάτω από τα παπούτσια μου έχει δημιουργήσει μια κρούστα.
Αυτή η σκόνη αραιά και που σηκώνεται και μου θολώνει τον αέρα. Γεμίζει τα πνεμόνια μου δηλητήριο και κάνει τα μάτια μου να δακρύζουν.
Όμως έχω μάθει. Δεν κάθομαι πια κάτω με τα χέρια μου να τυλίγουν το κεφάλι... Σηκώνομαι και προσπαθώ να υψώσω το κεφάλι μου πάνω από αυτήν καταραμμένη σκόνη.
Την μισώ όμως, την μισώ και την σιχαίνομαι...
Σήμερα αποφάσισα να γράψω ένα διήγημα....
Ξεκίνησα ήδη...
Πάμε όπου θέλεις, μόνο πίσω δεν γυρίζω! η νοσταλγία είναι πέτρα στο λαιμό! Ότι ξεχνάω με βοηθάει να συνεχίζω.... δεν είμαι φύλλο είμαι το ίδιο το νερό
Δημοφιλείς αναρτήσεις
-
Ήταν Σάββατο 24 Οκτωβρίου. Το πρωινό ξεκίνησε βροχερό όπως άλλωστε μας είχε ενημερώσει η μετεωρολογική υπηρεσία. Ακραία καιρικά φαινόμενα, ε...
-
Αν και ο Σωκράτης δεν ήταν ποτέ από τους "αγαπημένους μου"... λόγω ανθρωποκεντρικής φιλοσοφίας, δεν μπορώ να παραβλέψω ότι ήταν μι...
-
25 Νοεμβρίου! Ωραία: Γιορτάσαμε τις Κατερίνες, είπαμε Χρόνια Πολλά, τους αφιερώσαμε τραγουδάκια, βγήκαμε κι όλας και διασκεδάσαμε... Όλα έ...
-
Κυριακή χθες και το σπίτι δεν με χωρούσε. Όλο το χώρο του "καταφυγίου" μου τον έχει καταλάβει η τηλεόραση. Ανοιχτή,κλειστή πλ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου