Δημοφιλείς αναρτήσεις

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010

Περιθώριο

Είμαι εγώ εξάρτημα της μηχανής
αχ, κι ο γιός μου τ' ανταλλακτικό
θα 'μαι μια ζωή στην δούλεψη...
.......................................

Παλιό τραγουδάκι που μου ήρθε στο μυαλό αυτές τις μέρες.
Πόσες φορές έχουμε νοιώσει παραμελημένοι, μόνοι μας, απομωνομένοι ή και ξεχασμένοι;
Ξάφνου έρχεται μια μέρα όπου φαίνεται σαν κανείς να μην σε έχει ανάγκη. Από την μια στιγμή στην άλλη τα συναισθήματα των άλλων προς εμάς αλλάζουν. Αυτά που κάναμε και λέγαμε και φαίνονταν αρεστά... ξαφνικά τους φαίνονται βαρετά, ανούσια και καμιά φορά χαζά...
Αυτό δεν συμβαίνει μόνο σε ένα σημείο, σε ένα τομέα της ζωής μας..
Εχω την εντύπωση ότι συμβαίνει παντού. Στην οικογένεια, στη δουλειά, στο χόμπυ μας, στην οργάνωση ή στον σύλλογο που πιθανότατα ανήκουμε.
Δυστυχώς δεν βλέπω, σε αυτήν τη περίπτωση να υπάρχει διαφορά. Και αυτοί που είναι δουλειά - σπίτι, σπίτι - δουλειά αλλά και αυτοί που κάτι τους τρώει, και ήσυχοι δεν μπορούν να κάτσουν, περνούν από την ίδια αυτή φάση. Την φάση της απόρριψης.
Σε απορρίπτουν στην αρχή οι γονείς σου, μετά όμως σε απορρίπτουν και τα παιδιά σου... Στη δουλειά, σε ξεζουμίζουν κανονικά και μετά αρχίζουν να "μην σε έχουν τόσο ανάγκη.." Βρίσκουν συνεχώς νεότερους να ξεζουμίσουν. Αρχίζεις και γίνεσαι ένα γρανάζι της μηχανής λίγο σκουριασμένο, λίγο αλάδωτο.... αλλά γρανάζι. Θα σε πετάξουν τελείως κάποια μέρα για να βάλουν ένα άλλο, πιο καινούριο.
Στο σπίτι σιγά σιγά μπαίνεις στο περιθώριο γιατί οι νεότεροι έχουν πάντα τα φόντα να "φαίνονται". Σε κάνουν στην άκρη με την βεβαιώτητα ότι αν και θα είσαι κάπου εκει, δεν θα φαίνεσαι πολύ πολύ.
Και ενώ αυτά λίγο πολύ, τα ξέρεις γιατί τα έχεις διαβάσει (αν και τα βιβλία δεν μπορούν να σου μεταδώσουν συναισθήματα ούτε να απαλύνουν τον πόνο σου) δεν ξέρεις ότι το ίδιο θα συμβεί ακόμα και αν αποφασίσεις να συμμετάσχεις σε μια, ας πούμε, εθελοντική οργάνωση. Πας, προσφέρεις, σου παίρνουν και δίνεις... δίνεις και σου παίρνουν. Κι όταν τα δώσεις όλα... μπαίνεις στο περιθώριο. Καμία φορά, και αυτό είναι το φοβερό, μπαίνεις στο περιθώριο με τρόπο βάναυσο, άδικο και αχάριστο. Και είναι εκείνες οι στιγμές που αισθάνεσαι την απόλυτη έλλειψη ελευθερίας. Καταλαβαίνεις ξαφνικά, ότι ό,τι διάλεξες να κάνεις δεν ήταν τίποτε άλλο πλαστές εικόνες ελευθερίας. Εξάρτημα σε μηχανή είσαι και νόμιζες ότι είχες λόγο στην κίνηση της μηχανής. Και τότε έρχεται η ώρα να ανακαλύψεις την πραγματική ελευθερία. Ή καλύτερα την πραγματική απελευθέρωση.

3 σχόλια:

  1. Οτιδήποτε κάνει κάποιος καλοπροαίρετα, στην ουσία το κάνει για τον εαυτό του, για να αισθανθεί αυτός καλύτερα και ακολουθούν οι τυχόν αποδέκτες των ενεργειών του.
    Αυτό δεν τον εντάσσει σε κανένα σύστημα και σε κανένα γρανάζι, γιατί είναι αποτέλεσμα του θέλω του.
    Αν τυχόν τώρα η ανταπόκριση από την άλλη πλευρά δεν είναι η αναμενόμενη, ίσως δε φταίμε εμείς, ίσως δε φταίνε και οι απέναντι ή ακόμη το μερίδιο της ευθύνης να μοιράζεται εξίσου επάνω μας.
    Σημασία έχει η καλή πρόθεση. Αυτή δε χάνεται, αξιοποιείται και αξιολογείται από όλους και πιστεύω στο τέλος δικαιώνεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θεωρητικά σωστό... πρακτικά δεν συμβαινει σχεδόν ποτε.Αλλο η θεωρία άλλο η πράξη... δυστυχώς. Αλλο να διαβάζεις πως μεγαλώνουν ένα παιδί και άλλο να το μεγαλώνεις εσύ.
    Εχεις μια δουλειά που την αγαπάς (;) ή έστω σου αρέσει που την κάνεις. Προσφέρεις λοιπόν. Τοκάνεις και για τον εαυτό σου αλλά δεν μπορεί να εισαι ασυγκίνητος όταν μετά απο χρόνια σε κάνουν στην άκρη, για να βάλουν κάποιον άλλον στη θέση σου.
    Είσαι σε ένα σύλλογο, ποσοσφαιρικό ας πούμε. Εχουν περάσει από τα χέρια σου, παιδιά και εσύ έχεις καθήσει, έχεις πάρει από τον προσωπικό σου χρόνο (ναι γιατί εσύ το ήθελες) και τους έχεις εκπαιδεύσει. Και μεγαλώσανε με κάτι από σένα μέσα τους. Γίνονται μεγάλοι και έρχονται στον σύλλογο και σε κάνουν πέρα γιατί ας πούμε δεν τους αρέσει που μιλάς σαν τον Αλέφαντο... θέλουν να μιλάς σαν κυβερνητικός εκπρόσωπος.. Και σε πετάνε...
    Ναι, ότι έκανες το έκανες για τον εαυτό σου από την άλλη όμως, πόσο δύσκολο είναι να αποδεχτείς ότι σε "πετάνε" τα παιδιά σου;
    Νομίζω ότι οι απαντήσεις δεν είναι απλές ή ίσως και να είναι...αρκεί να έχεις περάσει από αυτό το στάδιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. οταν προσφερεις, δεν περιμενεις ανταποδωση.

    δινεις γιατι οφειλεις, δινεις γιατι γουσταρεις, δινεις γιατι σε βοηθαει στην αυτοεξελιξη σου.

    δεν σε ενδιαφερει το πως θα προσλαβουν οι αλλοι αυτο που εδωσες, με εξαιρεση την εξελιξη αυτων που τους προσφερες.

    αν το παιδι που του μαθαινεις να μιλαει, πει "μαμα/μπαμπα", πρεπει να εισαι χαρουμενος.

    αν πει "μαμα/μπαμπα κανεις λαθος", πρεπει να εισαι υπερηφανος.

    το ιδιο ισχυει για τους φιλους μας: http://jbganimism.blogspot.com/2009/02/blog-post.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή