Ιατρoφαρμακευτική κάλυψη ασφαλισμένου; Tragic!!!!

Συζητώ με φίλη... Πρίν λίγα - πολύ λίγα - χρόνια, είχα τον γιατρό μου. Με εκείνον γέννησα τα παιδιά μου - σε δημόσιο φυσικά μαιευτήριο- παρόλα αυτά οι επισκέψεις γίνονταν στο ιατρείο, σε εκείνον έτρεχα στο παραμικρό πρόβλημα και γενικώς ... είχα τον γιατρό μου, έστω κι αν αυτό κόστιζε λιγουλάκι παραπάνω. Σήμερα, όχι μόνο δεν μπορώ να τον επισκεφθώ αλλά ούτε έξω από την πόρτα του να περάσω. Κι αυτό όχι γιατί εγώ σταμάτησα να πληρώνω. Το χαρτί της μισθοδοσίας μου λέει ότι για την Ιατρική μου ασφάλιση, την κρατική ιατρική μου ασφάλιση δίνω 52 με 55 ευρώ το μήνα. Αφού λοιπόν δεν έχω να πάω στον γιατρό μου ιδιωτικώς, ας πάω στο δημόσιο νοσοκομείο. Στα εξωτερικά ιατρεία. Γι αυτό δεν πληρώνω;;;;; Πρέπει να κλείσω ραντεβού.. Ε, εντάξει, υπομονή είχα. Τελικά το έκλεισα. Δυο βδομάδες μετά. Πήγα και αφού τραβολογήθηκα από το ένα κτίριο στο άλλο, για να πληρώσω (!!!) παράβολο, να περιμένω για υπογραφές κλπ κλπ με δέχτηκε μια πολύ ευγενική και καλοπροαίρετη νεαρή γιατρός. Δεν θέλω να πω ψέματα. Ένοιωθα ντροπιασμένη! Ντρεπόμουν γιατί πριν 2-3 χρόνια, το ιατρείο που με υποδεχόταν είχε χαλαρή μουσική και πίνακες στους τοίχους και όμορφα χρώματα και τώρα ... ένοιωθα σαν "φτωχή συγγενής"... Δεν πληρώνω όμως, ρε γαμώτο;;;; Σκέφτηκα;! Κάθε μήνα! και όρθωσα λίγο το ανάστημά μου. Η γιατρός μου έγραψε εξετάσεις. Κοστίζουν! μου λέει! πήγαινε σε ένα γιατρό να σου τις γράψει γιατί το ταμείο τις καλύπτει. Τι καλό ταμείο! σκέφτηκα! Και πήρα ένα γιατρό του ταμείου.... Κι ένοιωσα πάλι ντροπή! Μου μίλησε σαν να του είχα απλώσει χέρι ζητιανιάς. Αφού, πήγες στο δημόσιο νοσοκομείο, να πας να σου τις γράψουν εκεί! μου είπε. Έμεινα κάγκελο. Έμαθα να σέβομαι τους μορφωμένους ανθρώπους, που αφιέρωσαν λίγο παραπάνω χρόνο από μένα στο διάβασμα... Αυτές οι συμπεριφορές όμως μου φέρνουν "τα μέσα έξω". Έκλεισα το τηλέφωνο. Για ποιο πράγμα πληρώνω τέλος πάντων ρε παιδιά; 53 € στην Ασφάλιση και 70 € στην Σύνταξη!!!!! κάθε μήνα. Και τις εξετάσεις μου πρέπει να τις πληρώσω εν τέλει! Όσο για την σύνταξη; Μάλλον ανέκδοτο είναι ακόμα και το να προφέρεις τη λέξη: Σύνταξη. Δεν μπόρεσα να διακόψω το παραλήρημα της φίλης... Και τι να της πω εξάλλου; Ότι τα πράγματα έχουν την προοπτική να γίνουν χειρότερα; Καλό κουράγιο φιλενάδα! Καλό κουράγιο σε όλους μας!