Κάτι που έγραψα στο αυτοκίνητο το Σαββάτο το πρωι πηγαίνοντας για Λεωνίδιο.
Είμαι μια ηλιαχτίδα
που πέφτει πάνω
στο τίποτα, στο άπειρο
Είμαι μια ανάσα
πάνω στην αύρα του όλου.
Μια στάλα αίμα
στην αιωνιώτητα.
Μια χωμάτινη κούκλα
που γίνεται ένα με το κενό
με την ζωή και το θάνατο
Πέρασμα στην άλλη πλευρά....
Πάμε όπου θέλεις, μόνο πίσω δεν γυρίζω! η νοσταλγία είναι πέτρα στο λαιμό! Ότι ξεχνάω με βοηθάει να συνεχίζω.... δεν είμαι φύλλο είμαι το ίδιο το νερό
Δημοφιλείς αναρτήσεις
-
Ήταν Σάββατο 24 Οκτωβρίου. Το πρωινό ξεκίνησε βροχερό όπως άλλωστε μας είχε ενημερώσει η μετεωρολογική υπηρεσία. Ακραία καιρικά φαινόμενα, ε...
-
Αν και ο Σωκράτης δεν ήταν ποτέ από τους "αγαπημένους μου"... λόγω ανθρωποκεντρικής φιλοσοφίας, δεν μπορώ να παραβλέψω ότι ήταν μι...
-
25 Νοεμβρίου! Ωραία: Γιορτάσαμε τις Κατερίνες, είπαμε Χρόνια Πολλά, τους αφιερώσαμε τραγουδάκια, βγήκαμε κι όλας και διασκεδάσαμε... Όλα έ...
-
Κυριακή χθες και το σπίτι δεν με χωρούσε. Όλο το χώρο του "καταφυγίου" μου τον έχει καταλάβει η τηλεόραση. Ανοιχτή,κλειστή πλ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου